บทที่ 166

ซวี่เฉาพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของพ่อบ้านเฉิน “แล้วเจ้าคิดว่า จะนำจดหมายลับเหล่านี้ไปเก็บไว้ที่ใด?”

พ่อบ้านเฉินก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขากวาดมองไปที่พื้นห้องราวกับกำลังค้นหาคำตอบในความว่างเปล่า ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะสว่างวาบขึ้นด้วยความคิดหนึ่ง “ข้านึกออกแล้วขอรับ!! ข้ามีญาติห่าง ๆ อยู่นอกกำแพงเมืองขอรับ นายท่าน”

“ญาติผู้น้องของข้าคนนี้ เป็นชายตาบอด อาศัยอยู่กับน้องสาวที่สติไม่ดีผู้หนึ่งขอรับ” พ่อบ้านเฉินรีบบอกด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ข้าคิดว่า ข้าจะทำทีไปเยี่ยมเยียนความเป็นอยู่ของพวกเขาพี่น้อง แล้วนำจดหมายลับเหล่านี้ไปซ่อนในเรือนของพวกเขา โดยที่ไม่ให้พวกเขารู้ หากแม้แต่เจ้าของเรือนยังไม่รู้ แล้วผู้อื่นจะรู้ได้อย่างไรเล่าขอรับ”

“อืม” ซวี่เฉาผงกศีรษะอย่างครุ่นคิด “แล้วถ้าหากน้องสาวที่เจ้ากล่าวว่า สติไม่ดีมาพบเข้า แล้วเกิดคลุ้มคลั่งฉีกทำลายจดหมายเหล่านี้เล่า เจ้าจะรับผิดชอบเยี่ยงไร?”

“เอ่อ นายท่านนำจดหมายเหล่านี้ใส่ลงในกล่องไม้แล้วคล้องกุญแจไว้ดีหรือไม่ขอรับ?” พ่อบ้านเฉินเสนอขึ้นอีกครั้ง “หากนายท่านยังไม่วางใจ อาจจะใส่ในกล่องไม้ใบเล็กแล้วคล้องกุญแจ จากนั้นก็นำมาใส่ในกล่องไม้ใบใหญ่แล้วคล้องกุญแจอีกครั้งหนึ่ง เพียงเท่านี้ ต่อให้นางบ้าเพียงใดก็ไม่อาจทำลายจดหมายลับของนายท่านได้โดยง่าย”

เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่ตนเองคิดแผนการนี้ขึ้นได้ “นอกจากนี้ กุญแจทั้งสองดอก นายท่านก็เป็นผู้พกติดตัว ผู้ใดก็ไม่สามารถช่วงชิงไปได้ง่าย ๆ แน่ขอรับ!!”

ซวี่เฉาพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเต็มที่ “เข้าท่า!! เอาตามที่เจ้าว่า”

“ขอรับ!!” พ่อบ้านเฉินรับคำอย่างกระตือรือร้น “เช่นนั้น ข้าขอตัวออกไปเตรียมกล่องไม้และกุญแจนะขอรับ”

เมื่อเห็นเจ้านายอนุญาตแล้ว พ่อบ้านเฉินก็รีบก้าวออกจากห้องไปจัดเตรียมกล่องไม้สองกล่องและพวงกุญแจสองชุดกลับเข้ามาในห้องหนังสืออีกครั้งด้วยความรวดเร็ว