บทที่ 169

ย้อนเวลากลับไปเมื่อยามเว่ย

ในขณะที่พ่อบ้านเฉินเดินนำกลุ่มหมอนวดโรงนวดฮุ่ยชุนมาส่งถึงรถม้าสีทึม

“เอาล่ะ ข้ามาส่งแล้ว พวกเจ้าก็จงไปได้แล้ว”

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อบ้าน” จู๋ฮวาก้มศีรษะอย่างนอบน้อมรับคำ แล้วจึงหันไปเรียกหมอนวดคนอื่น ๆ ให้ก้าวขึ้นรถม้า แต่เมื่อฉินเจียวเยี่ยนที่กำลังเดินผ่านหน้าพ่อบ้านเฉินก็ตั้งใจเงยหน้าขึ้น เพื่อกล่าวขอบคุณ

“ขอบคุณ ท่านพ่อบ้านมากนะเจ้าคะ ที่อุตส่าห์ทำตามคำร้องขอของข้า” ฉินเจียวเยี่ยนส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้อย่างที่คิดว่าสวยงามอย่างที่สุดแล้ว แต่นางคงลืมไปว่า ในยามนี้ หน้าตาของนางนั้นชอกช้ำเพียงใด ในสายตาของพ่อบ้านเฉินจึงกลายเป็นรอยยิ้มอย่างสยดสยองแทน

“เอ่อ ไม่เป็นไร เจ้ารีบขึ้นรถม้าไปเสียเถิด” พ่อบ้านเฉินรีบเอ่ยไล่ เพราะแทบจะทนมองใบหน้าน่ากลัวนั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว

ฉินเจียวเยี่ยนผงกศีรษะ “เจ้าค่ะ”

ในชั่วขณะที่ฉินเจียวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาจิ้งจอกของนางก็เบิกกว้างราวกับตกตะลึงพรึงเพริด เพราะเห็นบางสิ่งบางอย่าง แล้วยกนิ้วชี้ไปทางซอยกว้างด้านหลัง “อ๊ะ! นั่นคนร้ายที่ทำร้ายข้านี่”

ทันทีที่พ่อบ้านเฉินได้ยินคำนั้น เขารีบหันหน้ามองไปทางที่ฉินเจียวเยี่ยนชี้ในทันที สันมือหนาของใครบางคนก็สับลงบนต้นคอของพ่อบ้านเฉินในทันใดด้วยเช่นกัน

พ่อบ้านเฉินครางในลำคอออกมาได้เพียงคำเดียวเท่านั้น เปลือกตาก็ปิดลง ร่างสูงใหญ่ของพ่อบ้านเฉินล้มทรุดลงมา โชคดีที่คนที่สับต้นคอคว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้ได้ทัน พ่อบ้านเฉินจึงไม่ต้องล้มทรุดลงไปกองที่พื้น

“ดีมาก หยางเซิง!” ฉินเจียวเยี่ยนยกนิ้วโป้งให้องครักษ์ของสวามีสองมือเลยทีเดียว ทำให้หยางเซิงยิ้มกริ่มด้วยความยินดี

ข้าสามารถทำให้พระชายาชื่นชมได้ด้วย เช่นนี้ ต้องไปโอ้อวดต่อหน้าท่านอ๋องบ้างแล้ว!!

“เอาล่ะ ตงไฮ่ออกมาเถอะ”

สิ้นเสียงเรียก ตงไฮ่ก็เดินลงมาจากรถม้าในสภาพที่เหมือนพ่อบ้านเฉินทุกประการ ฉินเจียวเยี่ยนเดินวนรอบตัวตงไฮ่เป็นการตรวจสอบรายละเอียดครั้งสุดท้ายว่า สภาพภายนอกของตงไฮ่จะไม่หลุดพิรุธใดให้จับได้ ก่อนที่จะสืบสาวไปถึงหลักฐานชิ้นสำคัญในจวนของใต้เท้าซวี่