บทที่ 170

“แล้วเสี่ยวเยี่ยนมั่นใจได้อย่างไรว่า ตงไฮ่จะสามารถนำหลักฐานเหล่านั้นกลับมาได้?” เซียวชิงเฟิงเอ่ยถามขึ้นในขณะที่กำลังนั่งจิบชาร่วมกับฮูหยินอยู่ในห้องหนังสือส่วนตัวของจวนเฟิงอ๋อง

ฉินเจียวเยี่ยนที่เพิ่งกลับมาจากจวนของใต้เท้าซวี่กำลังใช้กระดาษเช็ดเครื่องสำอางเช็ดร่องรอยบอบช้ำบนใบหน้านวล

‘กระดาษเช็ดเครื่องสำอางนี่มันดีจริง ๆ ...’

ฉินเจียวเยี่ยนยกกระจกคุณภาพดีที่หลี่ชิงหงหยิบออกมาจากมิติ พลางหันซ้ายหันขวา เพื่อตรวจสอบคราบเครื่องสำอางที่ยังหลงเหลือบนใบหน้าอีกครั้ง

‘ดีกว่าคันฉ่องในยุคนี้เป็นไหน ๆ สว่างเจิดจ้าเห็นชัดทุกรูขุมขน’

‘ไม่ผิวเหลือง หลอกตาเช่นคันฉ่องในปัจจุบัน’

‘เอ... หรือจะขายกระจกด้วยดีหรือไม่นะ?’

“น้องหญิง...” เซียวชิงเฟิงยกยิ้มไปกับความคิดเลื่อนเปื้อนของฮูหยินที่ไม่ว่ายามใดก็คิดคำนวณดีดลูกคิดรางแก้วในใจถึงช่องทางทำมาหากินอยู่ร่ำไป

จวนเราก็มิใช่ว่าจะขาดแคลนทรัพย์สมบัติเงินทอง จวนซ่านเต๋อโหว หรือแม้แต่สินเดิมของหลินซื่อก็มีเงินทองให้นางจับจ่ายใช้สอยไปตลอดชีวิตแล้ว แต่แม่นางน้อยนางนี้ก็ยังเอาแต่จะคิดทำการค้า ไม่รู้ว่า ตั้งใจจะนำเงินไปทำสิ่งใด?

‘พอได้เงินเยอะ ๆ ชวนอาหงแอบเปิดบาร์โฮสดีกว่า’

‘ให้บาร์โฮสเป็นชื่อของอาหง เพียงเท่านี้ ท่านพี่ก็ทำอะไรข้าไม่ได้แล้ว’

‘ท่านพี่เผลอเมื่อใด ข้าก็จะย่องไปหาความสำราญที่บาร์โฮสบ้าง...’