บทที่ 171

“ดังนั้น ฝ่าบาทจึงให้จ้าวต้าหลี่ซื่อชิงรายงานคำสารภาพเพียงครึ่งเดียวเท่านั้นใช่หรือไม่เพคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนหยิบกาน้ำชามาเทลงถ้วยชาของสวามีเพิ่มให้ เมื่อเห็นโทสะคุกรุ่นในดวงตาคมกริบคู่นั้น

“ใช่” เซียวชิงเฟิงพยักหน้า “เพื่อให้คนของเสด็จพี่รองตายใจ และดูว่า เสด็จพี่รองจะยังมีแผนการใดอีกหรือไม่? ซึ่งแผนการของเจ้าก็สอดรับกับความคิดของเสด็จพ่อได้ดีทีเดียว”

ฉินเจียวเยี่ยนเชิดใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นเพื่อรับคำชม โดยไม่มีทีท่าถ่อมตนแต่อย่างใด ทำให้เซียวชิงเฟิงหลุดหัวเราะออกมากับท่าทางน่าเอ็นดูเช่นนั้น

“ว่าแต่น้องหญิงคิดแผนการเช่นวันนี้ออกมาได้อย่างไร? พี่ยอมใจเจ้านัก”

“แหม” ฉินเจียวเยี่ยนลากเสียง พลางจับปลายผมมาสางเล่นอย่างมีจริตจะก้าน ทำให้เซียวชิงเฟิงนึกอ่อนใจกับท่าทีไม่จริงจังของฮูหยินอยู่สองส่วน “หากเป็นท่านพี่ก็คงจะให้คนเข้าไปรื้อค้นง่าย ๆ เลยใช่หรือไม่เพคะ?”

เมื่อเห็นเซียวชิงเฟิงพยักหน้ารับอย่างตรงไปตรงมา ฉินเจียวเยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก

‘ท่านพี่เป็นแม่ทัพหน้ากากเหล็กนะเพคะ เล่ห์กลอุบายในการศึกสงคราม’

‘ท่านพี่ไม่คิดจะนำมาใช้สักหน่อยหรือเพคะ?’

‘ประเดี๋ยวสนิมก็เกาะหมดหรอก...’

มุมปากของเซียวชิงเฟิงกระตุกเล็กน้อย เมื่อได้ยินฮูหยินของตนดูแคลนในความคิด เขาจึงจำต้องอธิบายเพิ่มเติม “คำสารภาพของจ้าวต้าหลี่ซื่อชิงมีน้ำหนักมากเพียงพอที่จะออกคำสั่งไปรื้อค้นจวนใต้เท้าซวี่ได้แล้ว ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดให้อ้อมค้อมวุ่นวาย”