บทที่ 172

“แต่เราก็ไม่จำเป็นต้องมีคนร้ายตัวจริงที่มีโอกาสเสี่ยง ว่าจะถูกจับได้ขึ้นมา ดังนั้น หม่อมฉันจึงแสร้งทำทีเป็นกรีดร้องโวยวายว่ามีคนร้ายเข้ามาในเรือน หลักฐานก็คือร่องรอยการทำร้ายบนใบหน้าของหม่อมฉันที่อาหงแต่งหน้ามาให้ ยังรวมถึงอาหงที่นอนสลบแน่นิ่งไปแล้ว”

“นั่นจะทำให้ใต้เท้าซวี่เริ่มหวั่นวิตกกังวล เร่งรุดไปตรวจสอบหลักฐานว่ายังอยู่ดีหรือไม่ ดังนั้น ตงไฮ่จึงจำเป็นต้องปลอมตัวเป็นพ่อบ้านเฉิน เพื่อกล่อมให้เขาตัดสินใจฝากเก็บจดหมายเหล่านั้นให้พ้นจวนที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาอยู่ในขณะนี้”

เซียวชิงเฟิงครุ่นคิดคล้อยตาม แววตาทอประกายอบอุ่นเจือความชื่นชมอยู่หลายส่วน

สมกับที่เป็นจิ้งจอกน้อยจอมเจ้าเล่ห์ของเขา มากอุบายอย่างที่เขาคิดไว้

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกโชคดีที่ได้แม่นางน้อยมาร่วมชีวิต...

“ท่านอ๋อง ตงไฮ่กลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงบ่าวรับใช้รายงานขึ้นที่หน้าห้องหนังสือ

“ให้เข้ามา” เซียวชิงเฟิงเอ่ยอนุญาตแทบจะในทันที

ตงไฮ่ที่เปลี่ยนรูปลักษณ์กลับมาเป็นตนเองเช่นเดิมแล้ว เดินเข้ามาพร้อมกล่องไม้ใบใหญ่ในมือด้วยรอยยิ้มสดใสดีใจที่ได้ปฏิบัติภารกิจลับเสร็จสิ้นด้วยดี ไม่ทำให้เจ้านายทั้งสองผิดหวัง

“กระหม่อมสามารถนำจดหมายลับกลับมาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ตงไฮ่กล่าวพร้อมวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา “และกระหม่อมได้ให้คนทำลายกุญแจเรียบร้อยแล้วด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

มือสากของตงไฮ่เปิดฝากล่องไม้ใบใหญ่ออก แล้วล้วงหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมาวางตรงหน้าท่านอ๋องและพระชายา เซียวชิงเฟิงเอื้อมมือไปเปิดฝากล่อง แล้วล้วงจดหมายลับหลายฉบับออกมาอ่านสลับกับฉินเจียวเยี่ยนอย่างรวดเร็วด้วยความใคร่รู้