บทที่ 174

เส้นสายในวังหลวงคงไม่อาจหวังให้ช่วยเหลือได้ในยามนี้...

ส่วนเส้นสายนอกเมืองหลวง...

เซียวชิงหมิงนึกทบทวนเส้นสายต่าง ๆ ที่เขาวางไว้กระจัดกระจายทั่วแคว้นต้าเซี่ย ก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

สภาพนักโทษที่ถูกส่งตัวกลับเมืองหลวงนั้นไม่ใช่จุดจบที่เขาปรารถนา เขาจะต้องกลับเมืองหลวงในฐานะที่สมเกียรติและสูงศักดิ์จนไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องเขาได้อีก!!

เซียวชิงหมิงผุดลุกขึ้นยืนจากโต๊ะ จ้องมองไปที่แถวเกวียนยาวเหยียดที่กำลังไหลออกจากเมืองราวกับเส้นสายสีดำทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบร่างของเขา ก่อให้เกิดเงาทอดยาวบนพื้น ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปาก เขาก็เอ่ยคำสั่งที่หนักแน่นที่สุดในชีวิตออกมา

“ถ่ายทอดคำสั่ง ส่งให้ทุกเกวียนกลับเข้ามาในเมืองชางหลิน”

เจียงจวินและกูซื่อ “???”

เจียงจวินและกูซื่อซึ่งยืนอยู่ด้านหลังมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ พวกเขาไม่รู้ว่าคำสั่งนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร เซียวชิงหมิงไม่รอให้คนสนิทถามหาสาเหตุ เขาก็เอ่ยออกมาสี่คำที่ทำให้เจียงจวินและกูซื่อรู้สึกราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่จนหนังศีรษะเย็นวาบ

“ข้า-จะ-ก่อ-กบฏ!”

ดวงตาของเจียงจวินและกูซื่อเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่คาดฝันมาก่อนว่าท่านอ๋องจะอาจหาญถึงขั้นคิดจะก่อกบฏต่อพระราชบิดาของตนเอง

“ทะ ทะ ท่านอ๋อง ท่านอ๋องจะก่อกบฏจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เจียงจวินละล่ำละลักถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

กูซื่อท้วงด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างกัน “ท่านอ๋อง โปรดคิดไตร่ตรองให้ดีก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าคิดดีแล้ว...” เซียวชิงหมิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ด้วยเหตุใดท่านอ๋องจึงคิดจะก่อกบฏเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”