บทที่ 178

เพล้ง!!

เสียงถ้วยชาเคลือบทองกระทบพื้นหินอ่อนแตกละเอียด สายตาของฮ่องเต้เจิ้นหลงดุดันราวสายฟ้าฟาด ยามที่พระหัตถ์ทรงกระแทกลงบนโต๊ะทรงอักษรไม้จันทน์หอมอย่างแรง!

ปัง!

เสียงตบโต๊ะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดดุจป่าช้า ทั่วท้องพระโรงไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา นอกจากเสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของเหล่าขุนนาง

พระพักตร์ของฮ่องเต้เจิ้นหลงแดงก่ำด้วยโทสะ พระเนตรคมกริบเหลือบมองไปทางใด บรรดาขุนนางที่ยืนเรียงรายเบื้องล่างก็พลันรู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาจนต้องก้มหน้าหลบ ยามนี้ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์อันเกรี้ยวกราด

ทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากพระวรกายของฮ่องเต้เจิ้นหลง ราวกับพญามังกรทองที่กำลังจะพ่นไฟทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า

“หมิงอ๋อง ช่างบังอาจนัก!” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังกึกก้อง พลานุภาพแห่งราชันย์แผ่ซ่านจนเส้นผมบนศีรษะของเหล่าขุนนางคล้ายจะตั้งชัน

ขุนนางบางคนถึงกับเข่าอ่อน ตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มแผ่นหลัง แม้แต่ลมหายใจยังต้องกลั้นไว้ราวกับกลัวว่าเสียงลมหายใจของตนจะไปขัดพระอารมณ์ให้ยิ่งกริ้วหนักขึ้นไปอีก

เมื่อมังกรคำรามและพ่นไฟบรรลัยกัลป์ออกมาแล้ว ยากที่ผู้ใดจะต้านทานได้

“พวกเจ้า... คิดเห็นอย่างไร?”

ท้องพระโรงยังคงอบอวลด้วยความตึงเครียดจากพระอารมณ์กริ้วขององค์ฮ่องเต้ เมื่อทรงตรัสถามถึงหนทางรอด สายพระเนตรกวาดมองไปทั่ว ไม่มีใครกล้าเสนอหน้า หรือเอ่ยคำใด ๆ ราวกับติดอยู่ในบ่วงแห่งความกลัว