บทที่ 181

“ขอประกาศพระราชโองการจากองค์ฮ่องเต้ บัดนี้ ทัพกบฏหมิงอ๋องได้ก่อความไม่สงบขึ้น ณ เมืองชางหลิน สร้างความเดือดร้อนแก่แผ่นดินและราษฎร เพื่อปราบปรามความชั่วร้ายและฟื้นฟูความสงบสุข จึงมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งให้เฟิงอ๋องเป็นแม่ทัพใหญ่ นำทัพหลวงไปกวาดล้างและจับกุมตัวกบฏหมิงอ๋องพร้อมสมุนให้สิ้นซาก

ขอประทานอำนาจเต็มที่แก่เฟิงอ๋องในการบัญชาการรบ การตัดสินใจเชิงยุทธศาสตร์ และการลงโทษผู้ที่ทรยศ โดยให้มีกำลังพลสองหมื่นนายภายใต้บังคับบัญชา และสามารถเรียกขวัญและกำลังเสริมจากหัวเมืองใกล้เคียงได้ตามความจำเป็น

เฟิงอ๋องจงรับราชโองการนี้ และจงปฏิบัติหน้าที่ด้วยความกล้าหาญ เด็ดขาด และนำชัยชนะกลับคืนสู่แผ่นดินให้จงได้!”

เซียวชิงเฟิงยกมือขึ้นเหนือเกล้า เพื่อรับพระราชโองการสีเหลืองอร่าม สองมือสั่นเทาราวกับกำลังรับเผือกร้อน ท่ามกลางเสียงสะอึกสะอื้นของพระชายาที่คุกเข่าอยู่ด้านหลัง

โจวกงกง “ท่านอ๋อง ฝ่าบาทรับสั่งว่า ขอให้ท่านเร่งออกเดินทางให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าทราบแล้ว” เซียวชิงเฟิงรับทราบด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง ใบหน้าคมคายมีแต่ความเคร่งเครียด กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“เช่นนั้น กระหม่อมขอตัวทูลลา เพื่อไปรายงานฝ่าบาทก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงช่วยประคองเซียวชิงเฟิงให้ลุกขึ้น จากนั้นจึงประสานมือคำนับ หมุนตัวเดินออกจากจวนเฟิงอ๋องไป

“ท่านพี่...” เสียงฉินเจียวเยี่ยนร้องเรียกอย่างสั่นเครือ สาวเท้าเข้าไปใกล้สวามี พลางใช้มือหนึ่งหยิกที่ต้นขาของตนเองจนดวงตาจิ้งจอกคลอไปด้วยหยาดน้ำตา “ฮึก ฮือ ท่านพี่ไม่ไปไม่ได้หรือเพคะ?”

‘โอ๊ย!! เจ็บ!!’

มุมปากของเซียวชิงเฟิงกระตุก ในขณะที่ส่งพระราชโองการให้หยางเซิงที่ยืนรออยู่ด้านหลัง แล้วจึงอ้าแขนไปโอบกอดแม่นางน้อยเข้ามาในอ้อมอก “เฮ้อ ข้าขัดขืนพระราชโองการมิได้ดอก”

“ตะ แต่ว่า หมิงอ๋องมีกำลังพลมากถึงแปดหมื่นนายเชียวนะเพคะ ท่านพี่มีทหารเพียงสองหมื่นนาย อีกทั้งยังไม่เชี่ยวชาญกลศึกใด ๆ อีก” ฉินเจียวเยี่ยนซุกใบหน้าลงกับอกของอีกฝ่าย “ฝ่าบาทออกพระราชโองการเช่นนี้ มิเท่ากับว่าส่งท่านพี่ไปตะ... เอ่อ ไม่แย่หรอกหรือ? ฮือ”

เจ้าก็ช่างเล่นได้สมบทบาทเสียจริง...