บทที่ 180

ทุกคน “...”

ทั่วท้องพระโรงเงียบกริบไปกับคำกล่าวนั้น แม้แต่ติ้งอันโหวและเมิ่งหลี่ปู้ซ่างซูก็ไม่อาจสรรหาคำใดมาโต้แย้งได้ เพราะหากพิจารณาตามคำของเจิ่งลีปู้ซ่างซูแล้วก็เป็นจริงเช่นนั้น

ในยามที่บ้านเมืองไม่ได้สงบสุขอย่างแท้จริง แคว้นรอบข้างคอยจับจ้องรอคอยโอกาสที่จะบุกทะลวงเข้ามาในแคว้นต้าเซี่ยอีกครั้ง โดยเฉพาะแคว้นต้าถังและแคว้นต้าจิ้งคู่อริ

ยามที่แม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์ปรากฏตัวที่ใด ที่นั่นย่อมสงบสุข ทัพศัตรูยอมถอยร่นแต่โดยดี ทำให้ไม่ต้องเสียโลหิตของทหารแม้แต่เพียงหยดเดียว

ดังนั้น หากแม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์สู้รบอยู่กับกองทัพของหมิงอ๋อง จะมีสิ่งใดมารับประกันได้บ้างว่า แคว้นรอบข้างจะไม่ฉวยโอกาสนี้ ยกทัพบุกเข้ามา

“เช่นนั้น เจ้าคิดว่า เราควรจะส่งผู้ใดไป?” ฮ่องเต้เจิ้นหลงเอ่ยถามขึ้น หลังจากที่นิ่งเงียบมานาน

เจิ่งลีปู้ซ่างซูคุกเข่าอีกครั้งแล้วกราบทูลด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจงรักภักดี “กระหม่อมเห็นว่า ควรส่งเฟิงอ๋องไปพ่ะย่ะค่ะ!!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้งในท้องพระโรง อย่าได้กล่าวถึงจำนวนทหารในกองทัพเลย เพียงแค่ผู้นำทัพอย่างเฟิงอ๋องและหมิงอ๋องก็มีความแตกต่างกันอย่างมหาศาลแล้ว

คนหนึ่งเจ้าสำราญ สำมะเลเทเมา ใช้ชีวิตไปวัน ๆ อีกทั้งยังเพิ่งอภิเษกสมรสกับคุณหนูรองตระกูลฉิน ผู้ได้รับสมญานามว่า ตุ๊กตากระเบื้อง อีก

ส่วนอีกคนหนึ่ง เติบโตท่ามกลางตระกูลนักปราชญ์ แม้จะไม่ได้มีร่างกายที่แข็งแรงจนสามารถจับดาบหรือทวนได้ แต่ก็เชี่ยวชาญทุกศาสตร์ในตำรา ราวกับต้องการศึกษาตำราพิชัยสงคราม เพื่อชดเชยข้อด้อยทางร่างกาย