บทที่ 184

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะอย่างสาแก่ใจของหมิงอ๋องดังกังวานไปทั่วโถงจวนเจ้าเมือง โดยมีเจียงจวินและกูซื่อมองด้วยความสงสัย หลังจากที่ท่านอ๋องได้รับสารลับจากนกพิราบเมื่อครู่

เจียงจวินถามอย่างสงสัย “มีข่าวสารใดจากเมืองหลวงหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“เจิ่งลีปู้ซ่างซูส่งข่าวมาบอกว่า เขาสามารถโน้มน้าวเสด็จพ่อให้ส่งเฟิงอ๋องมาออกรบกับข้าได้แล้ว”

“ห้ะ! ส่งเฟิงอ๋องมารบกับท่านอ๋องหรือพ่ะย่ะค่ะ?” กูซื่อทวนประโยค “จะไม่เป็นการส่งแกะเข้าปากเสือหรอกหรือ?”

เจียงจวินพยักหน้า พลางยกยิ้มเย้ยหยัน “เฟิงอ๋องเป็นเพียงอ๋องเจ้าสำราญ ไม่เชี่ยวชาญศาสตร์ใด ทำให้ฝ่าบาทไม่ทรงพอพระทัยมานานหลายปีแล้ว ครั้นเจิ่งลีปู้ซ่างซูโน้มน้าว คงทำให้ฝ่าบาทตัดสินพระทัยได้ไม่ยาก”

“นอกจากนี้ ฉีอ๋องก็ยังเดินทางไม่ถึงเมืองหลวง เพราะจำเป็นต้องเปลี่ยนเส้นทาง อ้อมเมืองไปอีกหลายวัน เพื่อมิให้ปะทะกับกองทัพของเราที่เมืองชางหลิน จึงทำให้เดินทางล่าช้ามากขึ้นไปอีก”

“เฮอะ!” เซียวชิงหมิงแค่นเสียง “ไปตามแม่ทัพกวนมา”

“พ่ะย่ะค่ะ” กูซื่อรีบรับคำ แล้วเดินออกไปในทันที

เจียงจวินจึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “เหตุใดจึงต้องไปตามแม่ทัพกวนด้วยเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”

“เขาควรจะได้ทราบข่าวสารจากเมืองหลวง เพื่อที่จะได้ช่วยข้าวางกลยุทธ์ตั้งรับ” เซียวชิงหมิงยื่นกระดาษส่งให้เจียงจวิน “เมื่อแม่ทัพกวนมาถึง เจ้าจงรายงานให้เขาฟัง”