บทที่ 188

“เยี่ยนเอ๋อร์!” เสียงเรียกคุ้นหูดังมาแต่ไกล ทำให้ฉินเจียวเยี่ยนที่กำลังเอนกายนอนให้ชุนเถาและชุนหลิ่วช่วยกันนวดหลังอยู่นั้น ต้องยกศีรษะขึ้นมามอง

เนื่องจากเซียวชิงเฟิงจะชวนนางชมลมวสันต์หลายครั้งหลายคราเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วยาม อีกทั้งนางยังเผลอไปดูเบาความสามารถของเขา ยิ่งทำให้ลมวสันต์ที่หอมหวานแทบจะแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นลมมรสุมพัดทำลายล้างทุกสิ่งก็มิปาน

“ท่านแม่...” ฉินเจียวเยี่ยนพยายามยันกายลุกขึ้น โดยที่มีชุนเถาช่วยประคอง และชุนหลิ่วช่วยจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “ท่านแม่มาได้อย่างไรเจ้าคะ?”

“แม่เพิ่งรู้ข่าวจากพ่อของเจ้าว่า ท่านอ๋องจะต้องเป็นผู้นำทัพ เพื่อไปจับกบฏหมิงอ๋องที่เมืองชางหลิน” หลินซื่อเดินมานั่งลงบนตั่งข้างบุตรสาว จับสองมือบอบบางของฉินเจียวเยี่ยนขึ้นมากุมแน่นอย่างเป็นกังวล “ละ... แล้วท่านอ๋องเล่า?”

“ท่านอ๋องนำทัพออกไปแล้วเจ้าค่ะ” ฉินเจียวเยี่ยนตบมือปลอบมารดาเบา ๆ “ท่านแม่มิต้องเป็นกังวลหรอกนะเจ้าคะ”

“เฮ้อ เจ้าจะไม่ให้แม่กังวลได้อย่างไร” หลินซื่อมีสีหน้าหนักใจ “ผู้ใดในเมืองหลวงต่างย่อมรู้ดีว่า ท่านอ๋องนั้นไม่เชี่ยวชาญการศึก ไม่เคยหยิบจับอาวุธใดให้สากมือ”

เอิ่ม มือท่านอ๋องสากด้านไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ ท่านแม่…

แล้วจะมาบอกว่า แม่ทัพหน้ากากเหล็กไม่เชี่ยวชาญการศึก?

เช่นนั้น แคว้นศัตรูก็คงเป็นเพียงเด็กน้อยไร้ปัญญาสินะ ที่คนไม่เชี่ยวชาญการศึกอย่างท่านอ๋องยังสามารถรุกไล่จนต้องถอยทัพกลับแคว้น จนต่างแคว้นต้องส่งเครื่องบรรณาการมาให้แคว้นต้าเซี่ยทุกปี

“ยิ่งหมิงอ๋องนั้น เชี่ยวชาญตำราการศึกเป็นอย่างมาก แม่ได้ยินว่า เขาอ่านตำราพิชัยสงครามจนแทบจะเอ่ยท่องปากเปล่าได้ ยิ่งเขามีแม่ทัพกวนและกำลังพลในมือมากถึงแปดหมื่นนาย”

“แล้วเฟิงอ๋องที่ได้ทหารในเมืองหลวงเพียงสองหมื่นนายจะเอาสิ่งใดไปสู้ได้กัน เป็นไม้ซีกงัดไม้ซุงแท้ ๆ ยังมิพักเอ่ยถึงตำแหน่งของเมืองชางหลินที่โดดเด่นเรื่องป้องกันง่าย แต่โจมตียากอีก”

“สถานการณ์รุนแรงเช่นนี้ เจ้าจะมิให้แม่กังวลใจได้อย่างไร?” หลินซื่อเล่าไปพลางตัดพ้อไป

ฉินเจียวเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เหตุใดท่านแม่จึงทราบเรื่องได้ละเอียดนักเจ้าคะ?”