บทที่ 189

สิ้นเสียงอนุญาต บุรุษในชุดทหารของจวนเฟิงอ๋องเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา เข้ามาคุกเข่าประสานมือคำนับอยู่ตรงหน้าฉินเจียวเยี่ยน

“ทูลพระชายา กระหม่อมเพิ่งได้รับสารจากนกพิราบของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!!”

หยางเซิงเดินไปรับม้วนกระดาษในมือทหารนายนั้นมาส่งให้ฉินเจียวเยี่ยนอย่างนอบน้อม มือบอบบางรับกระดาษมาคลี่อ่าน จึงได้เห็นลายพู่กันตวัดไปมาอย่างคุ้นตา

หัวคิ้วของฉินเจียวเยี่ยนขมวดมุ่น จนหลินซื่อและหยางเซิงจะเกิดความสงสัย ต่างกังวลว่าจะเป็นข่าวร้ายมากกว่าข่าวดี

“ข่าวสารจากท่านอ๋องว่าอย่างไรบ้าง?”

“ท่านอ๋องกล่าวว่า ที่จวนหมิงอ๋องมีการเคลื่อนไหวผิดปกติเจ้าค่ะ ต้องการให้ข้าแบ่งกำลังคนไปสกัดไว้ เพราะคาดว่า จะเป็นการลอบโจมตีทางด้านหลังจากเมืองหลวงเจ้าค่ะ”

“ตายจริง!!” หลินซื่อยกมือขึ้นทาบอก เมื่อรับรู้ถึงภัยอันตรายที่ลูกเขยกำลังเผชิญ “ไม่ได้การ ละ... แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?”

ฉินเจียวเยี่ยนส่งกระดาษแผ่นนั้นไปให้หยางเซิงอ่านต่อ หยางเซิงอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วคุกเข่าพร้อมรับคำสั่ง “ท่านอ๋องรับสั่งว่า ให้พวกกระหม่อมทำตามรับสั่งของพระชายาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี!” ฉินเจียวเยี่ยนสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงทรงอำนาจ “หยางเซิง เจ้าจงนำคนครึ่งหนึ่งตรงไปยังจวนหมิงอ๋อง สกัดกลุ่มคนที่จะบุกออกจากเมืองหลวงให้ได้ สามารถฆ่าได้ไม่ต้องละเว้น!!”

“แต่ว่า ท่านอ๋องให้กระหม่อมอยู่คุ้มกันพระชายา...” หยางเซิงเอ่ยขัดขึ้น

หากท่านเป็นสิ่งใดไป ศีรษะของกระหม่อมก็อาจจะเป็นไปด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ...

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าอยู่ที่จวน มีองครักษ์ดูแลมากมาย” ฉินเจียวเยี่ยนปลอบ ก่อนจะสั่งใหม่ “เจ้าก็จงรีบไปเถิด ประเดี๋ยวจะไม่ทันกาล”