บทที่ 194

“ครั้นพวกคนร้ายเข้ามาจวนตัว ตามแผนการ ข้าจะต้องแสร้งว่าอ่อนแอ หนีไม่พ้น ก่อนจะประกาศห้ามไม่ให้คนร้ายทำร้ายผู้ใดในจวนอีก” ฉินเจียวเยี่ยนกระซิบเสียงแผ่ว “เป็นการสร้างภาพว่า ข้ารักและห่วงใยผู้คนในจวนเฟิงอ๋อง”

ฉินเจียวเยี่ยนกลับมาใช้เสียงดังดุจเดิม “หากแต่ท่านแม่กลับมาฉวยมือ พาข้าวิ่งหนีออกจากเรือนเสียอย่างนั้น ข้าจึงต้องส่งสัญญาณให้ชุนเถาและชุนหลิ่วพาท่านแม่หลบออกไปอีกทาง”

“ประเดี๋ยวก่อน” หลินซื่อร้องขัดขึ้น “หมายความว่า ที่ข้าสลบไป เป็นเพราะพวกเจ้าสองคนทุบตีข้าหรือ?”

“แหม ท่านแม่เจ้าคะ” ฉินเจียวเยี่ยนรีบยกมือขึ้นคล้องแขนมารดา ใช้อีกมือจับแขนของหลินซื่อที่ยกชี้จ้องหน้าชุนเถาและชุนหลิ่วที่ก้มหน้ามุด “พวกนางมิได้ทุบตีท่านเสียหน่อย เพียงแต่ทำให้ท่านสงบลง จะได้พามาพักผ่อนต่างหากเจ้าค่ะ”

หลินซื่อมองค้อนบุตรสาวอีกครา

“เพราะตามแผนการแล้ว ข้าจะต้องถูกพวกมันจับไปเจ้าค่ะ” ฉินเจียวเยี่ยนบอก “เพื่อกวาดล้างเส้นสายของหมิงอ๋องที่ยังเหลืออยู่ หากพวกมันไม่ได้กระทำความผิด เราจะจับพวกมันได้อย่างไร”

“แต่มันก็เสี่ยงเกินไป หากพวกมันทำร้ายเจ้าขึ้นมา เจ้าจะหนีเอาตัวรอดได้อย่างไร?”

ฉินเจียวเยี่ยนตบอกอย่างมั่นใจ “องครักษ์ของเฟิงอ๋องล้อมอยู่ทั่วจวน อีกทั้งยังตามข้าไปห่าง ๆ หากไม่ตกอยู่ในอันตรายจนเกินไป พวกเขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้ข้าได้รับอันตรายดอกเจ้าค่ะ”

“เฮ้อ” หลินซื่อถอนหายใจ “แล้วเจ้ามั่นใจในตัวองครักษ์ของเฟิงอ๋องได้อย่างไรว่าสามารถช่วยเหลือเจ้าได้ทันกาล?”

ฉินเจียวเยี่ยนเลิกคิ้วบางดั่งกิ่งหลิวขึ้นสูง “เหตุใดข้าจะไม่มั่นใจในทหารของกองทัพเงาพยัคฆ์เล่าเจ้าคะ?”

“กองทัพเงาพยัคฆ์?” หลินซื่อทวนคำ “แล้วทหารกองทัพเงาพยัคฆ์มาเกี่ยวอันใดด้วย?”

“ก็ทหารของจวนเฟิงอ๋องล้วนแต่เป็นทหารของกองทัพเงาพยัคฆ์นี่เจ้าคะ”

หลินซื่อ “!!!”

“อ่อ ข้ายังมิได้บอกท่านแม่หรือเจ้าคะ?” ฉินเจียวเยี่ยนนึกขึ้นได้อย่างจนปัญญา พลางพยักหน้าหงึกหงัก “อา ทหารในจวนเฟิงอ๋องล้วนแต่เป็นทหารของกองทัพเงาพยัคฆ์เจ้าค่ะ”