บทที่ 195

นกพิราบตัวใหญ่บินถลาลงมาเกาะบนท่อนแขนของตงไฮ่อย่างว่าง่าย เขาใช้มือปลดเอาสารลับออกมา ก่อนจะส่งให้เซียวชิงเฟิงที่กำลังนั่งพักรับประทานอาหารระหว่างทาง

บัดนี้ พวกเขาเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน จนเกือบจะถึงเมืองชางหลินแล้ว

“สารจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ” ตงไฮ่กล่าว

เซียวชิงเฟิงหยิบมาคลี่อ่าน ดวงตาดอกท้อที่เคยเย็นชากลับอ่อนลงหลายส่วน เมื่อได้อ่านถ้อยคำของพระชายา มุมปากของเซียวชิงเฟิงยกสูงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว จนตงไฮ่แอบเม้มริมฝีปาก กลอกตามองบนมิได้

เซียวชิงเฟิงอ่านอยู่ครู่เดียวก็นำมาเก็บไว้แนบอกราวกับสมบัติล้ำค่า

“เอ่อ พระชายากล่าวว่าอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”

กระหม่อมก็อยากรู้เรื่องราวในเมืองหลวงนะพ่ะย่ะค่ะ...

“ทุกอย่างเป็นไปตามแผน สามารถจับกุมพรรคพวกของหมิงอ๋องได้ครบทุกคน นางปลอดภัยดี...” เอ่ยจบมุมปากของเซียวชิงเฟิงก็วาดเป็นรอยโค้งสูงอีกครั้ง จนมุมปากของตงไฮ่กระตุกไม่หยุด

ไม่... ข้าไม่เชื่อ ข้าว่า ในสารนั้นจะต้องมีข้อความอื่นที่ท่านไม่บอกอีกเป็นแน่

‘หม่อมฉันปลอดภัยดี บัดนี้จับกุมหนอนทั้งหมดได้แล้ว เอามันให้ยับเลยนะเพคะ และก็คิดถึงท่านพี่มาก’

เซียวชิงเฟิงอดนึกถึงวันที่จากนางมาไม่ได้ แม้ว่า ฉินเจียวเยี่ยนจะแทบไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเอ่ยคำ เพราะฝีมือของเขา แต่นางก็ยังฝืนอดทนบอกให้เขาหยิบถุงผ้าบนโต๊ะไปด้วย สิ่งที่อยู่ในถุงผ้านั้นคือพู่กันวิเศษขนาดเล็กที่สามารถขีดเขียนได้ในทันที โดยที่ไม่ต้องฝนหมึกให้ยุ่งยาก

เพียงแต่บิดเกลียวเปิดฝาออก ก็สามารถตวัดปลายพู่กัน เขียนลงบนกระดาษได้ในทันที อีกทั้งยังเป็นหมึกที่ไม่ละลายหายไปกับละอองฝน เหมาะกับการส่งสารลับเช่นนี้เป็นอย่างมาก

เขาเคยได้ยินฉินเจียวเยี่ยนเอ่ยเรียกของชิ้นนี้กับหลี่ชิงหงว่า อ้ายไร้เนอ... เอิ่ม เขาก็ไม่สามารถออกเสียงเลียนแบบนางได้นัก รู้แต่ว่าเป็นอุปกรณ์วิเศษจากสหายคนใหม่ของนาง

สิ่งนี้จึงเปรียบเสมือนรหัสลับที่เป็นที่รู้กันระหว่างพวกเขา การส่งสารลับจากตัวจริงย่อมต้องถูกขีดเขียนด้วยพู่กันวิเศษนี้เท่านั้น หากเขียนด้วยน้ำหมึกธรรมดาย่อมเป็นตัวปลอมอย่างแน่นอน!!