บทที่ 20

ฉินเจียวเยี่ยนแย้มยิ้ม “ทำให้ฉีอ๋องเป็นห่วงเสียแล้ว อาการของหม่อมฉันดีขึ้นมากแล้วเพคะ วันนี้ จึงได้ขอติดตามพี่หญิงออกมาเที่ยวชมงานเทศกาลด้วย”

“จริงสิ เสด็จพี่” เซียวชิงฉีหันมาถามพี่ชาย เมื่อนึกขึ้นได้ “เมื่อคืนเสด็จพี่กลับในยามใด? เหตุใดจึงไม่รอข้ากลับด้วยเล่า?”

เซียวชิงเฟิงมองหน้าน้องชายอย่างดูแคลน “เจ้ารอข้าไม่ไหวหรอก”

“แค่ก!” ฉินเจียวเยี่ยนถึงกับสำลักอาหารในปาก เมื่อได้ยินคำตอบของเซียวชิงเฟิง

“คุณหนูรอง! / น้องหญิง!” เซียวชิงฉีและฉินเยี่ยนฟางที่เรียกนางพร้อมกันด้วยความเป็นห่วง ฉินเยี่ยนฟางที่นั่งอยู่ใกล้กว่า จึงรีบหยิบจอกน้ำชามาส่งให้

“ค่อย ๆ ทานสิ” ฉินเยี่ยนฟางปลอบเสียงอ่อน เข้าใจว่า น้องสาวคงรู้สึกไม่สบายตัวที่จะต้องนั่งตัวเกร็ง เพื่อร่วมรับประทานอาหารกับท่านอ๋องสูงศักดิ์ทั้งสอง

เซียวชิงฉีรีบถามขึ้นอย่างเป็นห่วง “คุณหนูรองเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฉินเจียวเยี่ยนยิ้มจาง “ดีขึ้นแล้วเพคะ” ก่อนจะตวัดสายตาไปมองค้อนต้นเหตุที่ทำให้นางต้องสำลัก

'ท่านจะพูดให้คนสงสัยทำไม'

'แค่บอกว่า กลับก่อนเพียงเท่านั้น จะยากปะไร'

เซียวชิงเฟิงชะงักตะเกียบในมือไปนิด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขยับมือเคลื่อนไหวราวกับไม่ได้ยินสิ่งใด

“ดีแล้ว ดีแล้ว” เซียวชิงฉีบอก “ว่าแต่ เมื่อครู่ เสด็จพี่ว่าอย่างไรนะพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้าบอกว่า...” เซียวชิงเฟิงทิ้งจังหวะ ทำให้ฉินเจียวเยี่ยนรีบหันไปมองหน้าทันที เพื่อรอว่า เขาจะตอบคำถามนั้นอย่างไร ดวงตาจิ้งจอกเปล่งประกายราวกับว่า หากเขาตอบไม่เข้าหู นางก็พร้อมที่จะกระโจนมางับศีรษะของเขาอย่างไรอย่างนั้น

'ก็ท่านเป็นคนที่ต้องการให้เหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นไม่ใช่รึ?'

'แล้วจะมาพูดจาให้ผู้คนสงสัยกันทำไมเล่า?'

“ข้ารอเจ้าไม่ไหวหรอก”