บทที่ 21

ฉีอ๋องเป็นคนที่จริงจังต่อการทำงานเป็นอย่างมาก ดังนั้น ฮ่องเต้จึงได้มอบหมายคดีนี้ให้เขาเป็นผู้รับผิดชอบ ครั้นเมื่อคดีใกล้จะถึงที่สิ้นสุด แต่ภายในใจของเขากลับร้องบอกว่า มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง บางอย่างที่ยังรอให้เขาเข้าไปคลี่คลายให้กระจ่าง

ดังนั้น เมื่อมีผู้ที่คิดเห็นตรงกันกับเขา เซียวชิงฉีจึงกระตือรือร้นมากเป็นพิเศษ

“เพียงแต่ข้ากลับหาหลักฐานมายืนยันความคิดนั้นไม่ได้”

'หลักฐาน?'

ฉินเจียวเยี่ยนชะงักมือที่กำลังคีบตะเกียบหนังเป็ดทอดชิ้นใหญ่

'หมายถึง สมุดรายชื่อของใต้เท้าจางน่ะหรือ?'

กลับกลายเป็นเซียวชิงเฟิงที่ชะงักตะเกียบในมือบ้าง เมื่อได้ยินความคิดนั้นของฉินเจียวเยี่ยน ขณะที่นางคีบหนังเป็ดนั้นมาไว้ในถ้วยตัวเองและเลื่อนตะเกียบไปคีบหนังเป็ดชิ้นใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม

เหตุใดเรื่องพวกนี้ เจ้าก็รู้ด้วยหรือ?

เซียวชิงฉีเห็นอาการชะงักของเซียวชิงเฟิง จึงได้ถามขึ้น “อาหารไม่ถูกปากหรือ? เสด็จพี่”

“ไม่หรอก กำลังฟังพวกเจ้าวิเคราะห์เพลิน ๆ พูดต่อไปเถิด” เซียวชิงเฟิงบอกปัด แล้วกลับไปเคลื่อนไหวมืออีกครั้ง

ฉินเยี่ยนฟางเงยหน้าขึ้นมาถามต่อ “แล้วฉีอ๋องคิดว่า หลักฐานนั้นควรจะเป็นสิ่งใดหรือเพคะ?”

เซียวชิงฉีวางตะเกียบลงบนถ้วย แล้วเคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างใช้ความคิด “ข้าคิดว่า น่าจะเป็นสมุดบัญชี หรือไม่ก็เป็นสมุดรายชื่อ หรือสิ่งใดก็ตามที่เป็นหลักฐานในการซัดทอดไปถึงขุนนางใหญ่ในราชสำนัก”

'ฉีอ๋อง ช่างฉลาดอะไรเช่นนี้...'

'ทั้งหล่อทั้งฉลาดเลยนะเพคะ...'

ป็อก

เสียงตะเกียบหักเป็นสองท่อนคามือของเซียวชิงเฟิงในทันใด ทำให้ทุกคนในห้องต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียว