บทที่ 200

“ไม่!!” เซียวชิงหมิงประกาศกร้าว “ข้าไม่มีทางยอมแพ้!”

“แล้วท่านอ๋องจะต่อสู้กับกองทัพเงาพยัคฆ์อย่างไร?” แม่ทัพกวนย้อนถาม “เมื่อเทียบเพียงรี้พลจำนวนที่เรามากกว่าสี่เท่าก็จริง แต่ความสามารถของทหารเรานั้นไม่อาจเทียบได้กับทหารกล้าที่ออกรบในสงครามจริงอย่างกองทัพเงาพยัคฆ์ได้เลย”

“ท่านอ๋องเองก็คงได้ยินตำนานของแม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์มาไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นสงครามในแดนเหนือที่รุกไล่จนแคว้นศัตรูต้องถอยทัพ ยอมแพ้และยินยอมส่งเครื่องบรรณาการทุกปี”

“หรือแม้แต่สงครามหนึ่งเกาทัณฑ์ที่ทำให้ศัตรูต้องยกทัพกลับด้วยธนูเพียงดอกเดียว” แม่ทัพกวนผายมือไปทางกองทัพเงาพยัคฆ์ที่มืดทะมึนอยู่เบื้องหน้าเมืองชางหลิน “แล้วบัดนี้ แม่ทัพหน้ากากเหล็กได้เคลื่อนกองทัพเงาพยัคฆ์มาอย่างเต็มอัตราศึก พรั่งพร้อมด้วยกำลังรบและอาวุธครบมือ ไม่ทราบว่า ท่านอ๋องมีแผนการใดที่จะล้มกองทัพตรงหน้าอย่างนั้นหรือ?”

เซียวชิงหมิง “...”

เซียวชิงหมิงที่ถูกความจริงกระแทกใส่หน้าก็ถึงกลับไปไม่เป็นเช่นกัน

“ไม่จริง! ข้าไม่เชื่อว่า น้องหกจะกลายเป็นแม่ทัพหน้ากากเหล็ก มันเป็นไปไม่ได้!!”

เสียงเอะอะโวยวาย ยอมรับความจริงไม่ได้ของหมิงอ๋องดังมาถึงตำแหน่งที่เซียวชิงเฟิงยืนอยู่

ตงไฮ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ดูเหมือนว่า หมิงอ๋องจะยอมรับความจริงไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวชิงเฟิงยักไหล่อย่างไม่แยแส “เขาสามารถยอมรับได้ในทันทีสิ ถึงจะเรียกได้ว่าไม่ปกติ”

“แล้วเราจะทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?” ตงไฮ่ถามอย่างครุ่นคิด

“เช่นนั้น ก็ตอกย้ำความจริงเข้าไปสิ” เซียวชิงเฟิงยกยิ้มมุมปาก “พระชายาบอกว่า ให้ข้าจัดการได้อย่างเต็มที่”

ตงไฮ่ “...”

มิใช่หรอก ท่านอ๋องอยากรีบเผด็จศึกแล้วกลับไปหาพระชายามากกว่า...

“เอาลูกธนูมาให้ข้าอีกสามดอก”

ตงไฮ่รีบส่งในทันที เซียวชิงเฟิงรับเกาทัณฑ์สามดอกขึ้นมาพาดบนสาย แล้วเล็งไปยังที่หมายอย่างไม่รอช้า