บทที่ 202

รถม้าสีเข้มสนิทที่ไร้สัญลักษณ์ของจวนใด ๆ เคลื่อนมาหยุดนิ่งอยู่หน้าอาคารไม้สองชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบ ประตูด้านในถูกเปิดออกด้วยแรงฉุดจากด้านใน

ก่อนที่คุณชายน้อยในชุดสีน้ำเงินเรียบจะกระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว ตามมาด้วยแม่นางหน้าตางดงามในชุดสีเขียวอ่อนที่ค่อย ๆ ก้าวลงมาอย่างสง่างาม แล้วมาหยุดยืนเคียงข้างกัน

“เหตุใดเจ้าจึงกระโดดลงมา?” หลี่ชิงหงเอ่ยถามขึ้นอย่างเอือมระอา “เจ้าเป็นถึงพระชายานะ”

ตั้งแต่ที่เซียวชิงเฟิงตักเตือนให้พวกนางสองคนสนทนาด้วยคำพูดแบบโบราณ ทั้งฉินเจียวเยี่ยนและหลี่ชิงหงจึงต้องมาทำข้อตกลงกันใหม่ โดยมีบทลงโทษเป็นการจ่ายหนึ่งตำลึงต่อหนึ่งคำ หากผู้ใดเผลอหลุดปากเป็นภาษาจากยุคปัจจุบัน

“ตอนนี้ข้าไม่ใช่พระชายาเสียหน่อย อีกอย่าง ข้าใส่กางเกงนะ” ฉินเจียวเยี่ยนตอบด้วยรอยยิ้มซุกซน พลางยกชายเสื้อขึ้นเล็กน้อยให้ดูว่ากางเกงที่สวมอยู่นั้นเป็นเครื่องแต่งกายที่คล่องตัวแค่ไหน

หลี่ชิงหงได้แต่ถอนหายใจยาว “…”

สองคนเดินคู่กันเข้าไปในอาคารไม้ที่ถือเป็นทรัพย์สมบัติของจวนเฟิงอ๋อง ซึ่งถูกยกให้ใช้เป็นร้านขายเครื่องประทินโฉมในอนาคต กลิ่นไม้อบอวลอยู่ทั่วบริเวณชั้นหนึ่งที่กว้างขวางและมีแสงสว่างส่องเข้ามาอย่างทั่วถึง

ฉินเจียวเยี่ยนพาหลี่ชิงหงเดินสำรวจไปทั่วบริเวณชั้นหนึ่งอย่างละเอียด

“ข้าคิดว่า ชั้นหนึ่งนี้จะใช้สำหรับขายเครื่องประทินโฉมต่าง ๆ ที่วางแผนไว้ในวันนั้นนะ”

“ข้าเห็นด้วย บริเวณริมสุดให้เป็นเครื่องสำอางสำหรับใบหน้าแล้วกัน” หลี่ชิงหงกวาดตามองรอบบริเวณ ก่อนจะยกนิ้วชี้ไปทางริมผนัง “ส่วนนี้เป็นพวกปัดแก้ม ดวงตา ริมฝีปาก ผิวพรรณ แล้วก็ยาทาเล็บดีหรือไม่?”

ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้าเห็นด้วย แล้วชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้อง “ก็ดี แบ่งเป็นสัดส่วน ลูกค้าจะได้ซื้อของง่ายขึ้น แล้วทางนั้นก็เป็นโต๊ะสำหรับพนักงานเก็บเงินก็แล้วกัน”

“ชั้นหนึ่งคร่าว ๆ ก็ประมาณนี้ เจ้าอยากได้เครื่องเรือนแบบใดก็สั่งช่างไม้ได้เลยนะ”

หลี่ชิงหงตอบสั้น ๆ “ได้”

จากนั้น ทั้งสองคนจึงพากันเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะฝีเท้าไปยังชั้นสอง ซึ่งถูกจัดแบ่งออกเป็นห้องประมาณสามสี่ห้อง

ฉินเจียวเยี่ยนและหลี่ชิงหงเดินมาดูที่ห้องใหญ่สุดของชั้นสอง “ห้องใหญ่เช่นนี้เจ้าอยากทำสิ่งใด?”

หลี่ชิงหงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ค้าขายทำที่ชั้นหนึ่งก็เพียงพอแล้ว ไม่ควรให้ผู้คนขึ้นมาที่ชั้นสองมากนัก”

“แล้วเจ้าสนใจอยากสอนผู้อื่นแต่งหน้าบ้างหรือไม่เล่า?” ฉินเจียวเยี่ยนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“สอนแต่งหน้าน่ะหรือ?” หลี่ชิงหงคิดตามอย่างใคร่ครวญ “อืม ก็น่าสนใจ เพราะเครื่องประทินโฉมที่เราขายนั้น หากใช้ไม่ถูกก็ยากจะทำให้สวยงามได้”

“ถูกต้อง อีกย่าง เราสามารถเรียกเก็บเงินจากการสอนแต่งหน้าได้ด้วยนะ” ฉินเจียวเยี่ยนเสริม

หลี่ชิงหง “…”