บทที่ 203

หลังจากที่ฉินเจียวเยี่ยนได้เงินมาหนึ่งตำลึงจากคำว่า ดีล อันแสนยอดเยี่ยมแล้ว นางก็พาหลี่ชิงหงสำรวจพื้นที่ด้านหลังอาคารไม้หลังใหม่

บริเวณตรงกลางมีสวนสีเขียวขนาดเล็กที่ร่มรื่น รายล้อมด้วยอาคารไม้สองชั้นที่ดูแข็งแรงทนทาน ซึ่งถูกกำหนดให้เป็นอาคารสำหรับผลิตและจัดเก็บสินค้าในอนาคต

ส่วนอาคารไม้สองชั้นขนาดเล็กที่อยู่ด้านหลังสุดนั้น ฉินเจียวเยี่ยนยกให้เป็นเรือนพักอาศัยของหลี่ชิงหงอย่างเต็มตัว พร้อมกับอนุญาตให้นางสามารถปรับปรุงและตกแต่งได้ตามใจชอบ โดยมีช่างไม้ที่ติดตามมาคอยรับคำสั่งอยู่แล้ว

หลี่ชิงหงรับคำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แววตาที่มองดูห้องพักของตัวเองก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความซาบซึ้งและโล่งใจที่ในที่สุดนางก็จะมีที่พักที่ปลอดภัยเป็นของนางเสียที

หลังจากเสร็จสิ้นธุระที่ร้านเครื่องประทินโฉมใหม่แล้ว ฉินเจียวเยี่ยนในคราบคุณชายเจ้าสำราญก็ให้รถม้ามาส่งถึงหน้าหอไป่ฮวา ทันทีที่ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าลงจากรถอย่างคุ้นเคย ผู้ดูแลหออย่างเสี่ยวหานก็รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม “คุณชาย”

“อืม” ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้ารับทราบ พร้อมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หอไป่ฮวาที่วันนี้ดูเงียบสงบกว่าที่เคยเล็กน้อย

ช่วงหลัง ท่านอ๋องมอบหมายหอไป่ฮวานี้ให้พระชายาดูแลอย่างเต็มตัว ซึ่งพระชายาก็มักจะมาตรวจบัญชีที่นี่เป็นระยะ

“ข้าน้อยเตรียมบัญชีไว้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“อื้อ” ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้ารับคำอีกครั้ง แล้วเดินตรงไปยังห้องบัญชีอย่างคนที่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดี ร่างบอบบางในคราบบุรุษหนุ่มน้อยทรุดตัวลงนั่งอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนจะเริ่มตรวจดูสมุดบัญชีทั้งในส่วนของนางโลมและหมอนวดอย่างถี่ถ้วน

กำไรจากการนวดนับว่าได้ผลที่น่าพึงพอใจเป็นอย่างมาก มีกระแสตอบรับค่อนข้างดี และมีผู้จองใช้บริการนวดยาวต่อเนื่องไปถึงเดือนหน้า แต่ของนางโลมนั้นกลับน่าเป็นห่วง เพราะแม้ว่ากำไรจะไม่แตกต่างกันมาก แต่ก็มีแนวโน้มลดลงมาหลายวันติดกันแล้ว

“เหตุใดกำไรของหอนางโลมจึงน้อยลงเล่า?” ฉินเจียวเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงแววครุ่นคิด

เสี่ยวหานรีบฟ้องในทันที “คุณชายเจ้าคะ มีคนมาซื้อหออวี่หลินไปปรับปรุงใหม่แล้วเจ้าค่ะ อีกทั้งยังลงทุนซื้อตัวนางโลมจากต่างแดนมาอีก จึงดึงลูกค้าของเราไปไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”

“หออวี่หลินเปิดใหม่มานานเท่าใดแล้ว?”

“ประมาณสี่ห้าวันแล้วเจ้าค่ะ”