บทที่ 205

เซียวชิงเฟิงในชุดบุรุษสีดำสนิทปกปิดใบหน้าจนเหลือเพียงดวงตาดอกท้อคู่สวยที่ฉายแววความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล ควบม้าตัวงามมาหยุดที่หน้าจวนเฟิงอ๋องอย่างเงียบเชียบ

เขากระโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างคุ้นเคย

“พระชายาเล่า?” คำถามแรกที่เซียวชิงเฟิงเอ่ยขึ้น ไม่ใช่คำถามเกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมือง ไม่ใช่คำถามเกี่ยวกับเรื่องในจวน แต่เป็นคำถามเกี่ยวกับพระชายาอันเป็นที่รักที่เขาจากมาหลายวัน

องครักษ์หน้าจวนที่จำเสียงของเฟิงอ๋องได้ จึงรีบตอบ “ทูลท่านอ๋อง พระชายาเสด็จไปหอไป่ฮวาพ่ะย่ะค่ะ”

หอไป่ฮวา?

“ไปตั้งแต่ยามใด?”

“ตั้งแต่ต้นยามเว่ยพ่ะย่ะค่ะ”

นี่ก็จะล่วงเข้ายามโหย่วแล้ว เช่นนั้น อีกไม่นานก็คงจะกลับมา เซียวชิงเฟิงจึงไม่คิดมากนัก

“เมื่อพระชายากลับมาแล้ว ไม่ต้องบอกนางว่า ข้ากลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

เซียวชิงเฟิงส่งม้าให้คนนำไปดูแล ส่วนตนเองก็เดินกลับไปที่เรือนอี้หง เพื่อจัดการสรงน้ำชำระร่างกายที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทาง ก่อนจะแต่งกายในชุดลำลองเนื้อนุ่มที่ให้กลิ่นหอมกรุ่น เขาจัดเตรียมตัวเองอย่างเงียบ ๆ เพื่อรอสร้างความประหลาดใจให้ใครบางคน

แต่รอแล้วรอเล่า คนที่คิดถึงก็ยังไม่กลับจวน จนเกือบจะถึงยามซวี เขาก็ทนไม่ไหว

“เตรียมรถม้า!” เซียวชิงเฟิงรอต่อไปไม่ไหว ตัดสินใจเปลี่ยนชุดและสั่งรถม้าให้ไปส่งที่หอไป่ฮวาในทันที

เหตุที่เขาไม่ควบม้า เป็นเพราะไม่อยากเป็นที่สะดุดตา เนื่องจากตามกำหนดการเดิมแล้ว เขาจะต้องมาถึงเมืองหลวงในวันรุ่งขึ้น นอกจากนี้ เมื่อมาถึง เขาจะต้องเข้าวังหลวง เพื่อไปรายงานตัวกับเสด็จพ่อเสียก่อน แล้วจึงจะกลับจวนได้

รถม้ายังไม่ทันหยุดสนิทดี ร่างสูงกำยำของเซียวชิงเฟิงก็กระโดดพรวดเดียวลงมาจากรถม้า ก่อนจะก้าวเดินดุ่มๆ เข้าข้างในหอไป่ฮวาด้วยความร้อนใจ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างเร่งรีบ

“คุณชายเล่า?” เซียวชิงเฟิงถามเสี่ยวหานด้วยความใจร้อน

“ท่านอ๋อง!” เสี่ยวหานอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้างุนงงเพราะไม่คิดว่าท่านอ๋องจะกลับมา

มิใช่ว่าตามกำหนดแล้ว ท่านยังต้องไปออกรบอยู่หรือ?