บทที่ 206

คงมีเพียงฉินเจียวเยี่ยนที่ยังทำตัวเป็นปกติ ไม่ได้รู้สึกรู้สาถึงสิ่งใด แต่เมื่อมองท่าทางเขินอายของเหล่านางโลมที่มีต่อสวามีของนางแล้ว ก็อดหึงหวงเสียไม่ได้

“เอาล่ะ พวกเจ้าก็จงไปฝึกซ้อมตามที่ข้าสอน หัดใช้เสียให้คล่อง เพื่อประโยชน์ของพวกเจ้าเอง” ฉินเจียวเยี่ยนส่งด้ามไม้ในมือให้จิ่นเยว่หรู “ของเล่นชิ้นนี้ ข้าได้สั่งช่างไม้ของจวนเตรียมไว้ให้พวกเจ้าคนละชิ้นแล้ว จงไปรับกับชุนเถาที่หน้าห้องเถิด”

ของเล่น?

ของเล่นที่หน้าตาเหมือนส่วนสำคัญของบุรุษ?

แล้วให้ช่างไม้ของจวนทำให้…

เจ้าอย่าบอกข้านะ ว่าให้ช่างไม้ของจวนเฟิงอ๋องเป็นผู้ทำน่ะ?

นี่เจ้าดูแลจวนของข้าเช่นไรกัน!? เซียวชิงเฟิงได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจในความคิด หากแต่ก็ยังคงนิ่งเงียบ

“จำไว้ว่า บุรุษมิได้ต้องการเพียงการเสร็จสม แต่ยังต้องการความสนุกอีกด้วย ริมฝีปาก มือและหน้าอกของพวกเจ้าล้วนแต่สามารถมัดใจคุณชายได้ทั้งสิ้น” ฉินเจียวเยี่ยนสอนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ “ประเดี๋ยว ข้าจะให้เสี่ยวหานเพิ่มของเล่นอื่น ทั้งขนนก พู่กัน ผ้าปิดตา และเชือกที่ทำจากผ้าไหมไว้ให้พวกเจ้าได้ลองใช้กับบุรุษแล้วกัน”

ขนนก พู่กัน ผ้าปิดตาและเชือกที่ทำจากผ้าไหม?

นอกจากจวนของข้าแล้ว หอนางโลมของข้า เจ้าก็มิละเว้น?

“เจ้าค่ะ!” บรรดานางโลมรับคำเสียงดังด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ ๆ

ฉินเจียวเยี่ยนจึงโบกมือไล่เบา ๆ “พวกเจ้าไปพักผ่อนเถิด เตรียมรับแขกในค่ำคืนนี้”

เสี่ยวหานที่ยืนรออยู่หน้าห้องฉายจันทรารีบเข้ามาต้อนบรรดานางโลมให้ออกจากห้องแล้วปิดประตูห้องให้อย่างเรียบร้อยเพื่อความเป็นส่วนตัว