บทที่ 207

“ไหนเจ้าลองเล่าให้ข้าฟังหน่อยว่า ของแต่ละชิ้นใช้การอย่างไร?”

ฉินเจียวเยี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น

‘ของเช่นนี้ มองด้วยตาก็น่าจะเข้าใจวิธีใช้งานแล้วนะเพคะ’

“หากเจ้าไม่อธิบาย ข้าจะช่วยเสนอแนะแนวทางของเจ้าให้เหล่านางโลมได้อย่างไร?” เซียวชิงเฟิงหว่านล้อม

‘ฟังดูมีเหตุผล... แต่ก็ยังไม่รู้สึกสมเหตุสมผลเท่าใดนัก’

เหตุใดแม่นางน้อยนางนี้ จึงหลอกยากหลอกเย็นนักหนา...

เซียวชิงเฟิงถอนหายใจอย่างนึกระอาที่อีกฝ่ายไม่หลงกลเขาเสียที จึงตัดใจย่อตัวลงไปอุ้มร่างแน่งน้อยขึ้นแนบอก

“อ๊ะ ท่านพี่” ฉินเจียวเยี่ยนยกสองมือขึ้นโอบรอบคอของสวามีในทันใดด้วยเกรงว่าจะหล่นลงมา แต่เมื่อนางหันหน้ามาอีกที ร่างสูงก็พานางมาวางลงบนเตียงอย่างเรียบร้อยเสียแล้ว

‘อา... เอวข้าเพิ่งจะหายดีเองนะ นี่ท่านจะเคี่ยวกรำตัวข้าอีกแล้วรึ?’

มุมปากของเซียวชิงเฟิงยกขึ้นสูง เมื่อได้ยินความคิดโอดครวญของอีกฝ่าย หากแต่แสร้งไม่ใส่ใจและไม่มองใบหน้าหงิกงอของนาง เขาเอื้อมมือจับลงบนเข็มขัดแล้วกระชากออกในคราวเดียว เสื้อชั้นนอกของฉินเจียวเยี่ยนก็แหวกออกกว้าง

ใจของนางเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น เมื่อรู้สึกว่า สวามีตรงหน้าดูเร่าร้อนหื่นกระหายกว่าที่เคย

‘สงสัยเป็นเพราะห่างกันไปหลายวัน หรือว่า สถานที่ที่ชวนให้ทำเรื่องอย่างว่า?’

เซียวชิงเฟิงไม่ปล่อยให้ฉินเจียวเยี่ยนสงสัยนาน ร่างสูงใหญ่สอดมือเข้าไปใต้เสื้อตัวหนา สัมผัสผิวเนียนนุ่มละมุนมือ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมา ริมฝีปากทั้งคู่สัมผัสกันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะทวีแรงกดลงแนบชิดสนิทกัน