บทที่ 208

เซียวชิงเฟิงชะงักกายไปครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินพระชายาส่งสัญญาณอย่างที่เขารู้ดีแก่ใจ

“เสี่ยวเยี่ยนทนไม่ไหวแล้วหรือ?” เซียวชิงเฟิงขยับตัวขึ้นไปถาม สองดวงหน้าแดงก่ำอยู่เสมอกัน ฉินเจียวเยี่ยนยกเปลือกตาขึ้นมองอย่างอ่อนระทวย นางพยักหน้าเล็กน้อย

“ได้สิ”

ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาแนบชิดอีกครั้ง สองปลายลิ้นตวัดไล้กันนัวเนียในโพรงปาก จนได้ยินเสียงอย่างชัดเจน ฉินเจียวเยี่ยนรู้สึกได้ถึงฝ่ามือสากที่ลูบไล้ไปตามขาอ่อนของนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะบังคับให้นางอ้าขาออกกว้าง

ของแข็งเป็นแท่งยาวถูไถขึ้นลงไปมาราวกับต้องการเคลือบน้ำหวานให้ทั่วความยาวนั้น

สวบ

“อึก อื้อ” เสียงครางดังลั่นขึ้นในลำคอ เมื่อร่างกายของนางรู้สึกถึงการเติมเต็มจนสุดความยาว สิ่งแปลกปลอมเหยียดยาวเป็นเส้นตรงจนชนความอ่อนนุ่มของนางด้านใน

ร่างสูงผละริมฝีปากออกไป ฉินเจียวเยี่ยนจึงหลับตาพริ้ม เพื่อรอรับสัมผัสกระแทกกระทั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นเหมือนที่ผ่านมา หากแต่รอแล้วรอเล่า สัมผัสที่ปรารถนาก็ยังไม่มาถึง จนนางต้องลืมตาหาคำตอบ

ดวงตาจิ้งจอกคู่งามจึงได้เห็นร่างสูงที่พลิกร่างนอนตะแคงอยู่ข้างนาง มือหนึ่งสอดโอบรัดนางไปทางด้านหลัง ส่วนอีกมือเลื่อนต่ำไปทางดอกเหมยบอบบางของนาง

‘ช้าก่อน... ท่าทางของท่านพี่เช่นนี้?’

‘แล้วช่วงล่างนั้น?’

ฉินเจียวเยี่ยนผงกศีรษะขึ้นมามองทันที จึงได้เห็นปลายด้ามไม้ของของเล่นที่นางนำมาสอนเหล่านางโลมกำลังสอดแทรกเข้ามาในตัวของนาง โดยที่มือของสวามีกุมปลายด้ามไว้มั่น

ดวงหน้าเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดฝันว่า เขาจะเลือกใช้ของเล่นมาเล่นงานนาง ริมฝีปากบางกำลังจะเอ่ยถาม แต่ก็ถูกใครอีกคนขัดขึ้นมา

“เสี่ยวเยี่ยนพร้อมแล้วสินะ?”

เซียวชิงเฟิงไม่รอช้า ขยับแท่งไม้ในมือกระแทกกระทั้นเข้าออกตามจังหวะที่ต้องการ

“อึก! ทะ ท่านพี่ ยะ อย่า อา อ๊า~~~” เอวบางบิดร่อนไปมาด้วยความรัญจวน ยิ่งเมื่อได้รู้ว่า สิ่งแปลกปลอมที่อยู่ในตัวนางนั้นเป็นของเล่น มิใช่ตัวตนของสวามี แรงกำหนัดภายในตัวก็ยิ่งสูงขึ้น