บทที่ 210

การย้ายเข้าสู่ตำหนักบูรพาของจวนเฟิงอ๋องได้ดำเนินการด้วยความรวดเร็ว ผ่านไปเพียงสามวัน ก็สามารถเข้าไปพำนักได้ในทันที

เมื่อเซียวชิงเฟิงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทแล้วนั้น เขาจึงจำเป็นต้องตื่นแต่เช้า เพื่อเข้าร่วมว่าราชการเช่นเดียวกับฉีอ๋อง เพื่อเป็นการแบ่งเบาราชกรณียกิจของเสด็จพ่อ

ร่างสูงรั้งแม่นางน้อยในอ้อมแขนมากอดอย่างอาลัยอาวรณ์ เขาซุกใบหน้าลงในซอกคอที่ปรากฏแต่รอยจูบจากฝีปากของเขา สูดดมกลิ่นดอกเหมยของนางเข้าเต็มปอด

ให้ตายเถอะ มีฉินเจียวเยี่ยนอยู่ในอ้อมแขนบนเตียงอุ่น ๆ เช่นนี้ แล้วข้าจะตัดใจไปทำงานได้อย่างไรกัน?

เสด็จพ่อ ข้าขอลาออกได้หรือไม่?

เฮ้อ…

เซียวชิงเฟิงกดจูบลงบนไหล่เนียนเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะถอยตัวออกจากผ้าห่มผืนหนาอย่างเงียบเชียบ เพื่อไม่ให้รบกวนใครอีกคนที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา

เซียวชิงเฟิงลุกขึ้นแต่งตัว แล้วจึงไปขึ้นรถม้ามุ่งตรงเข้าสู่วังหลวง โดยมีหยางเซิงและตงไฮ่คอยควบม้าดูแลความปลอดภัยอยู่ข้าง ๆ

เมื่อยามซื่อ ไท่จื่อเฟยจึงได้ลืมตาตื่นขึ้นมา ชุนเถาและชุนหลิ่วจึงได้เข้ามาปรนนิบัติตามปกติ ก่อนจะมีสาวใช้นางหนึ่งเข้ามารายงาน “ทูลไท่จื่อเฟย ท่านหญิงหมิ่นและฮูหยินจวนซ่านเต๋อโหวมาขอเข้าเฝ้าเพคะ”

“ท่านแม่กับพี่หญิงหรือ เหตุใดจึงมาแต่เช้า?” ฉินเจียวเยี่ยนเลิกคิ้วสงสัย

ชุนเถา “ไท่จื่อเฟยเพคะ ยามซื่อแล้วเพคะ”

ฉินเจียวเยี่ยน “อ่อ…” เป็นยามเช้าของข้าคนเดียวสินะ

“เชิญทั้งสองคนไปที่โถงด้านหน้า ประเดี๋ยวข้าจะออกไป”

สาวใช้ย่อตัวรับคำ “เพคะ”

ฉินเจียวเยี่ยนใช้เวลาไม่นาน ก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกมาหามารดาและพี่สาว โดยหลินซื่อและฉินเยี่ยนฟางล้วนแต่งกายเป็นพิธีการเต็มยศ เพื่อให้ความเคารพต่อฐานะใหม่ของคนในครอบครัว

“ท่านแม่ พี่หญิง” ฉินเจียวเยี่ยนรีบก้าวเข้าไปหา “ข้าตั้งใจว่า จะไปหาพวกท่านวันนี้พอดีเจ้าค่ะ”

ฉินเจียวเยี่ยนก้าวเข้าไปสวมกอดหลินซื่อแน่นด้วยความคิดถึง

“แม่เพิ่งได้รับข่าวดี จึงตั้งใจรีบมาบอกเจ้า” หลินซื่อบอกด้วยรอยยิ้ม

“ข่าวดี?” ฉินเจียวเยี่ยนขมวดคิ้ว “ข่าวดีอันใดเจ้าคะ?”

หลินซื่อแย้มยิ้ม แล้วหันไปมองฉินเยี่ยนฟาง “ข่าวดีของพี่สาวเจ้าอย่างไรเล่า?”

พี่หญิงท้องแล้วหรือ?

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ พี่หญิงยังไม่ได้แต่งงาน หรือว่า…

“พี่หญิงมีคู่หมั้นหมายแล้วหรือเจ้าคะ?”

คำถามของฉินเจียวเยี่ยน ทำให้ฉินเยี่ยนฟางก้มหน้ายิ้มบางอย่างเขินอาย