บทที่ 211

“เยี่ยนเยี่ยน!” เสียงเรียกชื่อของนางดังขึ้น ทำให้ฉินเจียวเยี่ยนลอบกลอกตามองบน

เหตุใดวันนี้ ตำหนักบูรพาจึงมีแขกมาเยี่ยมเยียนมากมายนัก?

“ลี่เอ๋อร์” ฉินเจียวเยี่ยนเรียกสหาย ก่อนจะเห็นเมิ่งลี่ที่เดินตามหลังสาวใช้เข้ามาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “เกิดสิ่งใดขึ้นรึ?”

“เฮ้อ” เมิ่งลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างสหาย “ที่จวนมีปัญหาเล็กน้อยน่ะ”

“หากเล็กน้อยจริง เจ้าคงไม่ถอนหายใจแรงปานนี้หรอกกระมัง”

ฉินเจียวเยี่ยนรู้จักเมิ่งลี่ดีกว่าผู้ใด เพราะพวกนางเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ แม้ว่า ทุกคนจะกล่าวว่า พวกนางคือตุ๊กตากระเบื้องที่มีเพียงรูปโฉมงดงาม แต่ไร้ความสามารถอย่างที่แม่นางในห้องหอพึงมี

แต่เมิ่งลี่นั้น มีจิตใจที่บริสุทธิ์ มอบความจริงใจให้แก่ผู้อื่น เป็นห่วงเป็นใยคนรอบตัวเสมอ นางมองว่า ปัญหาของทุกคนที่นางรัก ก็ล้วนแต่เป็นปัญหาของนางด้วย

“ก็ท่านอารองของข้าน่ะสิ” เมิ่งลี่เอ่ยขึ้น

ฉินเจียวเยี่ยน เจ้าก็ไม่เปิดโอกาสให้ข้าได้หลอกถามเลยรึ?

“ช่วงนี้ ท่านอารองของข้าติดพันกับนางโลม จนทะเลาะกับท่านอาสะใภ้รองเกือบทุกวัน”

“ท่านอารองของเจ้า มิใช่ว่า เป็นคนรักครอบครัวมากรึ?” ฉินเจียวเยี่ยนถามพลางนึกถึงเมิ่งเหวินในความทรงจำ

เมิ่งเหวินเป็นขุนนางที่มีความสามารถมากผู้หนึ่ง คอยดูแลด้านการกำหนดและจัดเก็บภาษีภายในเมืองหลวงให้ถูกต้องและเหมาะสม จนเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เจิ้นหลง เพราะเขาสามารถกำหนดภาษีให้ราษฎรพึงพอใจและเพิ่มจำนวนเงินในคลังหลวงได้เป็นอย่างมาก

เมิ่งลี่ถอนหายใจอีกครั้ง “ก็ใช่น่ะสิไม่รู้ว่า เหตุใดท่านอารองจึงได้ไปติดพันนางโลมเช่นนั้นได้ เห็นว่า ครั้งแรกที่ไป เป็นเพราะสหายในสำนักชักชวนไปดื่ม แต่หลังจากนั้น เขาก็มักจะไปดื่มเพียงลำพังเป็นประจำ”

ติดพันกับนางโลม…

ประเดี๋ยวก่อน มิใช่ว่าเป็นนางโลมของหอไป่ฮวาที่ข้าเพิ่งสั่งสอนกลอุบายมัดใจชายเองกับมือหรอกนะ…

“เอ่อ ลี่เอ๋อร์ ท่านอารองของเจ้าติดพันนางโลมจากหอใดรึ?” ฉินเจียวเยี่ยนถามขึ้นเสียงแผ่ว ภายในใจร้อนรนดั่งไฟเผา ได้แต่สวดภาวนา อย่านะ อย่าเป็นหอไป่ฮวาของข้านะ