บทที่ 218

ทั้งสองสะดุ้งสุดตัว เมื่อเห็นภาพวาบหวิวตรงหน้า อีกทั้งห้องนี้ก็ยังมีลูกค้าใช้บริการอยู่ ด้วยคำสั่งที่เคร่งครัดของหลิงอี้ชวนที่ยกให้ลูกค้ามีความสำคัญอันดับหนึ่งมาตลอด จึงทำให้ทุกคนไม่กล้าล่วงเกินหรือขัดใจลูกค้าแต่อย่างใด

หัวใจของเมิ่งลี่เต้นระรัว หากแต่แสร้งทำเสียงขึงขัง ตวัดสายตาคมมองผู้บุกรุกสองนายตรงหน้าอย่างขุ่นเคือง

“บังอาจจริง! ไม่เห็นรึว่า ข้ากำลังดูแลคุณชายท่านนี้อยู่” เมิ่งลี่แหวเสียงสูง พลางลูบมือไปตามหน้าอกของกู้เหวย ราวกับปลอบประโลมเอาอกเอาใจ “คุณชายเจ้าคะ อย่าได้โกรธเคืองเลยนะเจ้าคะ”

เมื่อเห็นว่า กู้เหวยยังคงนิ่งเงียบ เมิ่งลี่จึงใช้มือที่โอบอยู่ด้านหลังหยิกแผ่นหลังของเขาแรง ๆ จนกู้เหวยสะดุ้งตามตัวโยน จึงได้รู้สึกตัวว่าต้องร่วมแสดงบทบาทไปกับนาง

ตาทึ่มนี่!!

“หออวี่หลินดูแลแขกเช่นนี้รึ? คราหน้า ข้าคงไม่กล้ามาใช้บริการแล้ว!” กู้เหวยตะโกนเสียงดัง

สองบุรุษรีบประสานมือคำนับอย่างขออภัย “ข้าน้อยขออภัยนายท่านด้วย แต่เมื่อครู่มีโจรลอบเข้ามาขโมยของ พวกข้าเห็นว่า เขาวิ่งเข้ามาในห้องของนายท่าน จึงกังวลเรื่องความปลอดภัย แล้วรีบเข้ามา พวกข้าล่วงเกินนายท่านแล้ว ขอนายท่านโปรดให้อภัย”

กู้เหวยลอบระบายลมหายใจ เมื่อท่าทีที่อ่อนลงของฝ่ายตรงหน้า “เฮอะ เช่นนั้น ก็จงรีบไสหัวออกไป อย่ามาขวางเวลาสำราญของข้า”

เมิ่งลี่ ครั้นให้แสดงละครก็แสดงได้สมบทบาทเสียจริง…

ชายคนแรกนามว่า สือโถว ก้มศีรษะอย่างขออภัย กำลังจะหมุนตัวออกไป หากแต่ชายอีกคนกลับขวางมือไว้ กวาดสายตาไปทั่วห้อง เมื่อเห็นว่า ห้องนี้ไม่สามารถหลบซ่อนได้ ก็มีเพียงบุรุษสตรีสองคนตรงหน้าเท่านั้น

พวกเขาเห็นอย่างชัดเจน ว่าคนร้ายลอบหนีเข้ามาในห้องนี้

ความคิดบางอย่างพาดผ่านประกายตา คนร้ายไม่จำเป็นต้องเป็นบุรุษ!