บทที่ 219

“อ๊ะ! พวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน? กล้าดีอย่างไรจึงบุกเข้ามาในห้องของพวกข้า” เสียงทุ้มต่ำเช่นคนดัดเสียงของฉินเจียวเยี่ยนดังขึ้น ก่อนที่ร่างหนุ่มน้อยที่เพิ่งผ่านวัยสวมกวานได้ไม่นานจะปรากฏขึ้นที่ด้านหลังพวกเขาทั้งสอง “ห้องนี้ ข้าและพี่ชายจองไว้แล้ว พวกเจ้าเข้ามาได้อย่างไร?”

ฉินเจียวเยี่ยนร้องถามเสียงดัง ด้วยเกรงว่า บุรุษทั้งสองจะทำให้เมิ่งลี่ สหายรักของนางต้องตกใจ โดยที่ชายทั้งสองยังคงยืนบังอยู่หน้าห้อง

“เมื่อครู่ พวกข้าเห็นว่ามีคนร้ายลอบเข้ามา จึงได้มาตรวจดูความปลอดภัยของนายท่านขอรับ” สือโถวรีบตอบอย่างนอบน้อม

ฉินเจียวเยี่ยนสังเกตว่า ทั้งสองคนตรงหน้าสวมใส่อาภรณ์เฉกเช่นคนดูแลความปลอดภัย อีกทั้งยังไม่มีอาการร้อนรน จึงเริ่มเบาใจ คิดว่า เมิ่งลี่คงไม่มีอันตรายใด

นางจึงโบกมือขับไล่บุรุษทั้งสองให้หลบทาง “หากห้องข้าไม่มีสิ่งใดแล้ว พวกเจ้าก็จงไปเสีย”

ชายกำยำสองนายก้าวเท้าถอยหลังหลบไปคนละทาง เปิดโอกาสให้ฉินเจียวเยี่ยนเดินเข้าห้องรับรอง “อย่ามาขวางเวลาสำราญ…”

หื้ม!?

เหตุใดจึงได้มีเมิ่งลี่สองคน???

ดวงตาจิ้งจอกเบิกกว้าง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สหายรักของนางกำลังนั่งอยู่บนตักของชายหนุ่มในชุดที่นางสั่งให้ชุนเถานำมาให้เมิ่งลี่ใส่อย่างแน่นอน

ท่วงท่าของเมิ่งลี่นั้นกำลังยั่วยวนชายหนุ่มอย่างโจ่งแจ้ง เรียกได้ว่า มองเห็นได้อย่างชัดเจนตั้งแต่หน้าประตูของหออวี่หลิน นอกจากนี้ มือของบุรุษผู้นั้นยังทั้งโอบกอดและลูบไล้เรียวขาของสหายนางอีกด้วย

จะกล่าวว่า เมิ่งลี่กำลังลูบไล้เมิ่งลี่ก็คงไม่ใช่?

เห็นได้ชัดว่า เมิ่งลี่เปลื้องผ้าเหลือเพียงชุดนางโลมจากต่างแดนกำลังนั่งบนตักของชายปริศนา โดยที่ไม่มีทีท่าต่อต้านแต่อย่างใดด้วย?