บทที่ 220

“เยี่ยนเยี่ยน” เมิ่งลี่เรียกเสียงแผ่ว เตรียมจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมด “เขาคือ...”

เสียงทุ้มต่ำดังลอดออกมาจากหมวกสานใบใหญ่ น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากเมื่อครู่ “ข้าจะอธิบายเอง คุณหนูรองเมิ่ง”

เมิ่งลี่เม้มริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว แล้วผินหน้าหลบไปอีกทาง

เมื่อครู่ยังเรียกชื่อของข้าเสียสนิทสนม มาบัดนี้ กลับเรียกคุณหนูรองเมิ่งเสียเหินห่าง...

หมวกงอบที่มีชายผ้าโปร่งสีขาวถูกดึงลงมาวางบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย มือสากเลื่อนไปด้านหลัง เพื่อคลายปมผ้าสีดำที่ปิดช่วงล่างของใบหน้าไว้ ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าคมสัน ดวงตาดุดันของแม่ทัพผู้กรำศึก ปลายหางตาทางด้านขวายังทิ้งรอยแผลเป็นจาง ๆ ไว้ ยิ่งขับให้ใบหน้านั้นดูดุดันต่างจากคุณชายในเมืองหลวงเป็นอย่างยิ่ง

“เจ้า...” ฉินเจียวเยี่ยนหรี่ตาลง ใช้สมองในการทบทวนความทรงจำอย่างเร่งด่วน เพื่อตรวจสอบว่าชายตรงหน้าคือผู้ใด

กู้เหวยลุกขึ้นประสานมือคำนับฉินเจียวเยี่ยนอย่างนอบน้อม “ทูลไท่จื่อเฟย กระหม่อมมีนามว่า กู้เหวย แม่ทัพคุ้มกันเมืองหลวง จากจวนเจิ้นหย่วนโหวพ่ะย่ะค่ะ”

กู้เหวย... พี่ชายกู้หลาน บุตรชายสายตรงของเจิ้นหย่วนโหว

“กู้ซื่อจื่อ?” ฉินเจียวเยี่ยนย้อนถาม เพื่อความแน่ใจ เมื่อเห็นกู้เหวยพยักหน้า ฉินเจียวเยี่ยนจึงลดความระแวดระวังลง ก่อนจะหันไปมองสหายตุ๊กตากระเบื้องที่มองเมินไปอีกทาง

เอ... ข้าว่า ข้าได้กลิ่นแปลก ๆ นา

ฉินเจียวเยี่ยนบุ้ยปากไปมา ก่อนจะกลับมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้า “แล้วกู้ซื่อจื่อรู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้าและเมิ่งลี่?”

“เมื่อครู่ คุณหนูรองเมิ่งเรียกท่านว่า เยี่ยนเยี่ยน และสหายสนิทของนางทั่วทั้งเมืองหลวงก็มีเพียงคุณหนูรองฉิน ที่บัดนี้ได้เป็นไท่จื่อเฟยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ดวงตาคู่คมสบตามองฉินเจียวเยี่ยนอย่างเปิดเผย

ดีนะ สวามีของข้าหน้าตาดี เป็นหนึ่งในใต้หล้า มิเช่นนั้น ข้าได้หวั่นไหวไปกับดวงตาดุ ๆ ของเจ้าเป็นแน่...

“แล้วมิทราบว่า กู้ซื่อจื่อเข้ามาทำสิ่งใดในหออวี่หลิน?” ฉินเจียวเยี่ยนเหล่มองไปทางสหายข้างตัว “แล้วเหตุใดลี่เอ๋อร์จึงได้เปลื้องผ้า โอ๊ย! เอ่อ... ต้องช่วยท่านปกปิดเช่นนี้ด้วย?”