บทที่ 221

ตั้งแต่ที่กู้เหวยกลับเข้ามาประจำการในเมืองหลวง องครักษ์ลับของตระกูลกู้ที่เคยไปสืบข่าวที่แคว้นต้าถังลอบเข้ามารายงานกับเขาอย่างลับ ๆ ว่า ได้กลิ่นยาวิเศษลอยลมปะปนในเมืองหลวง

ซึ่งยาวิเศษนี้มีฤทธิ์ที่ทำให้คนมึนเมาและต้องการยาในปริมาณที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หากยานี้ตกอยู่ในมือคนชั่ว แล้วนำมาใช้กับชาวเมือง น่ากลัวว่า ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นอาจจะรับมือไม่ไหว!!

หลังจากสืบข่าวอยู่นาน เขาจึงได้เบาะแสว่า มีคนจากแคว้นต้าถังเข้าออกหออวี่หลินบ่อย ๆ รวมถึงลูกค้าที่หอนี้ก็เพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงอนุมานไว้ว่า ผู้ที่ใช้ยาน่าจะใช้หออวี่หลินเป็นแหล่งปล่อยยาและควบคุมคน

กู้เหวยจึงตัดสินใจลอบเข้ามารอ จนกระทั่งได้ยินบทสนทนาที่น่าเหลือเชื่อเข้า

ขุนนางจากแคว้นต้าถังเดินทางเข้าออกแคว้นต้าเซี่ยได้อย่างง่ายดายด้วยความช่วยเหลือจากคนแคว้นต้าเซี่ยเสียเอง อีกทั้งคนทรยศผู้นั้น ยังเป็นซื่อจื่อจากจวนโหวที่ได้รับพระราชทานศักดินาจากฝ่าบาทอีกด้วย!!

หลิงอี้ชวน หลิงซื่อจื่อ ตระกูลหลิง จวนจงเซิ่งโหว!!

ด้วยความตกตะลึงในความจริงที่เย็นเยียบนั้น ทำให้เขาเผลอออกแรงกดลงบนแผ่นกระเบื้องจนทำให้สองคนนั้นรู้ตัว และต้องหนีหัวซุกหัวซุนออกมา แต่นั่นก็ทำให้เขารู้ความจริงอีกหนึ่งอย่างก็คือ หลิงอี้ชวน ไม่ได้ติดต่อเพียงแคว้นต้าถังเท่านั้น เขายังมีกลไกลับของแคว้นต้าจิ้งอีกด้วย

คนผู้นี้ติดต่อแคว้นอริของแคว้นบ้านเกิดได้อย่างหน้าไม่อาย มิรู้ว่า ตัวเขาเองขายความลับของแคว้นไปเท่าใดแล้ว เพื่อแลกกับความมั่งคั่งของตระกูล

กู้เหวยกระโดดหลบเข้ามาในห้องรับรอง จึงได้พบกับเมิ่งลี่ที่นั่งอยู่ ครั้นไต่ถามกันจนรู้ความ เมิ่งลี่จึงได้ถอดอาภรณ์ให้เขามานั่งแทนที่ตน ส่วนตัวนางเองก็วางตัวเป็นนางโลมจากต่างแดนที่เข้ามาดูแลเขา จึงตบตาสองผู้ดูแลนั้นได้

“เรื่องทั้งหมดก็เป็นเช่นนี้” กู้เหวยสรุปความ

เหตุใดข้าจึงอยากรู้ว่า พวกเจ้าไต่ถามกันจนรู้ความได้อย่างไรเล่า

เมิ่งลี่ปิดหน้าตาออกเพียงนั้น กู้ซื่อจื่อจำได้อย่างไร? หรือเปิดหน้ามาแล้ว เมิ่งลี่ก็ยังแต่งหน้าแต่งตาต่างไปจากเดิมมากโข ท่านก็ยังจำได้รึ?

อืม เรื่องนี้ชักไม่ธรรมดา...