บทที่ 237

ไอร้อนจากจอกน้ำชาลอยขึ้นเป็นควันจาง ๆ แต่ก็ไม่อาจกลบรังสีความเย็นเยือกจากร่างสูงที่นั่งอยู่ในห้องได้ บรรดาคนสนิทและองครักษ์ได้แต่ยืนก้มหน้ากันอย่างเงียบ ๆ เพราะเกรงว่าจะถูกความโมโหของเจ้านายพาลให้ถูกลงโทษ

‘เมื่อครู่ คนจากสำนักโหรหลวงมาแจ้งว่า ดวงชะตาของเจ้ากับท่านหญิงหมิ่นไม่สมพงศ์กัน’ เสียงของจงเซิ่งโหว บิดาของหลิงอี้ชวนดังขึ้นในความคิด ‘เฮ้อ นับว่าเป็นวาสนาที่น่าเสียดาย หากตระกูลของเราสามารถเกี่ยวดองกับจวนซ่านเต๋อโหวได้ มิเพียงแต่ชื่อเสียงดีงามของท่านหญิงหมิ่น แต่นางยังเป็นพี่สาวของไท่จื่อเฟยอีกด้วย’

‘สิ่งเหล่านี้ ล้วนแต่เป็นการรับประกันความรุ่งโรจน์ของตระกูลหลิงทั้งสิ้น ช่างน่าเสียดายนัก...’ จงเซิ่งโหวถอนหายใจ ‘แต่ช่างเถิด... เรื่องเหล่านี้ เราไม่อาจกะเกณฑ์ได้ โชคดีว่า เรายังมิได้ป่าวประกาศออกไป’

ฮูหยินจงเซิ่งโหวถอนหายใจด้วยความเสียดายเช่นกัน ‘เฮ้อ ข้าคิดว่า ท่านหญิงหมิ่น ช่างเป็นแม่นางที่เพียบพร้อมกับชวนเอ๋อร์ของเรานัก’

‘ในเมื่อดวงมิสมพงศ์กัน ก็มิอาจฝืนได้ดอก’ จงเซิ่งโหวกล่าว ‘เจ้าก็ลองดูคุณหนูสายตรงจากจวนโหวท่านอื่นมาให้ชวนเอ๋อร์เลือกก็แล้วกัน’

ฮูหยินจงเซิ่งโหวพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาปลอบใจบุตรชายที่คุกเข่าด้วยใบหน้าซีดเผือดอยู่ตรงหน้า ‘แม่รู้ว่า เจ้าเสียใจและเสียดายที่ไม่อาจแต่งกับแม่นางในใจได้ การที่เจ้าได้บังเอิญช่วยนางในครั้งนั้น คงจะทำให้เจ้าชมชอบนางมิน้อย แต่เจ้าเชื่อแม่เถิด ยังมีแม่นางในเมืองหลวงอีกมากมายนักให้เจ้าชอบพอ’

ปัง!

หลิงอี้ชวนตบโต๊ะด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก แผนการทั้งหลายของเขาที่วางไว้ดิบดี โดยที่ฉินเยี่ยนฟางเองก็เป็นหนึ่งในหมากที่เขาวางไว้เช่นกัน

จวนจงเซิ่งโหวเป็นขุนนางที่ภักดีมาหลายชั่วคน สร้างคุณงามความดีมาไม่น้อย แต่เขายังไม่พึงพอใจกับตำแหน่งซื่อจื่อที่ได้รับมา เขาอยากขยายฐานอำนาจให้กว้างไกลกว่านี้

หลิงอี้ชวนจึงได้ลอบติดต่อกับขุนนางแคว้นอื่นรอบข้าง ทั้งแคว้นต้าถังและแคว้นต้าจิ้งที่เคยตั้งตนเป็นอริกับแคว้นต้าเซี่ย จนก่อให้เกิดศึกสงครามในแดนเหนือ ก็ล้วนแต่เป็นเขาที่ลอบติดต่อและส่งข่าวให้อยู่เนือง ๆ

จนสุดท้ายแผนการล้มล้างราชวงศ์ในปัจจุบันก็ถูกทำลายลงด้วยเงื้อมมือของแม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากที่ใด ตีทัพใหญ่ของสองแคว้นจนแตกพ่ายยับเยิน จนต้องยินยอมส่งเครื่องบรรณาการมามิขาด