บทที่ 238

“ฉู่เหล่าไท่จวิน...” เสียงเรียกอย่างอ่อนหวานดังขึ้น ทำให้เจ้าของชื่อเรียกต้องหันหน้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“ไท่จื่อ ไท่จื่อเฟย” ฉู่เหล่าไท่จวินเรียกอย่างอ่อนโยน เมื่อเห็นเซียวชิงเฟิงและฉินเจียวเยี่ยนแต่งกายด้วยผ้าไหมซูโจวชั้นดีสีสันสดใสมาร่วมงานฉลองวันเกิดครบรอบห้าสิบเก้าปีของตนเอง “ลำบากทั้งสองพระองค์แล้ว”

เซียวชิงเฟิงยิ้มบาง “ลำบากสิ่งใดกัน ฉู่เหล่าไท่จวินเคยออกรบปกป้องบ้านเมืองร่วมกับฉู่เหล่าโหว จนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินเก้ามิ่งขั้นที่หนึ่งจากเสด็จพ่อ งานมงคลเช่นนี้ พวกข้ามิได้ลำบากเลย”

“ฉู่เหล่าไท่จวิน... ไท่จื่อและข้าได้คัดเลือกของล้ำค่า เพื่อมามอบเป็นของขวัญให้ท่านด้วยนะเจ้าคะ” ฉินเจียวเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะหันไปรับกล่องไม้สีแดงขนาดใหญ่จากชุนเถามาส่งให้

“นี่คือสิ่งใดหรือเพคะ?” ฉู่เหล่าไท่จวินรับมาส่งให้หมัวมัวข้างกาย

ฉินเจียวเยี่ยนส่งรอยยิ้มกว้างอธิบาย “ความงามล้วนแต่เป็นสิ่งที่แม่นางทั้งหลายปรารถนา ข้าจึงได้สั่งทำเครื่องประทินโฉมชั้นดีที่ช่วยบำรุงผิวพรรณให้อ่อนเยาว์จากร้านเยว่หรง เพื่อมอบให้ฉู่เหล่าไท่จวินเจ้าค่ะ”

‘นี่สิ แผนทางการตลาด แนะนำสินค้าให้ทุกคนรู้จัก โดยที่ไม่ต้องเสียแม้แต่อีแปะเดียว...’

“โอ้! เครื่องประทินโฉมจากร้านเยว่หรงหรือ?” ฉู่เหล่าไท่จวินรีบเปิดฝากล่องไม้ ก่อนจะได้เห็นขวดกระเบื้องหลากหลายสีสันที่มีการเขียนอักษรปลายพู่กันกำกับไว้บนแต่ละขวด ทั้งลบเลือนร่องลึก บำรุงผิวพรรณ ฟื้นฟูจากภายใน รวมถึงตลับไม้บรรจุแป้งเนื้อเนียนให้ผัดลงบนใบหน้า “ของขวัญจากไท่จื่อเฟยช่างถูกใจหม่อมฉันนัก”

“เครื่องประทินโฉมจากร้านเยว่หรงกลายเป็นของหายากไปเสียแล้ว เจ้าของร้านนำมาขายเท่าใดก็ไม่เพียงพอต่อความต้องการเลย” เสียงของฮูหยินท่านหนึ่งดังขึ้น ท่ามกลางลานกว้างด้านนอกที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าแพรพรรณสีสันสดใส

“ใช่ แม้แต่ข้าเองยังต้องสั่งจองเครื่องประทินโฉมของเขา กว่าจะได้ของอีกครั้ง ยังต้องรออีกสองสามวัน” ฮูหยินอีกท่านหันมาร่วมสนทนา “มิรู้ว่า ไท่จื่อเฟยทำสิ่งใด จึงสามารถสั่งเครื่องประทินโฉมของร้านเยว่หรงมาได้เป็นกล่องใหญ่ถึงเพียงนี้”

ฉินเจียวเยี่ยนหรี่ตาลงลึก

‘พวกเจ้าอย่ามาใส่ร้ายหรือสงสัยข้าที่เป็นเจ้าของร้านสิ...’