บทที่ 239

“หากฉู่เหล่าไท่จวินชื่นชอบ พวกข้าก็ยินดีมาก” เซียวชิงเฟิงเอ่ยขึ้นเสียงทุ้ม เพื่อดึงบทสนทนากลับมาให้อยู่ในลู่ทางที่ถูกต้อง “เช่นนั้น พวกข้าก็ขออวยพรให้ฉู่เหล่าไท่จวิน ผู้เป็นเสาหลักของตระกูลฉู่ มีอายุยืนยาวดุจต้นสนพันปี มีสุขภาพแข็งแรงดุจหินผา มีแต่ความรื่นเริงเบิกบานใจในทุกวันคืน”

“ขอบพระทัยไท่จื่อและไท่จื่อเฟยมากเพคะ” ฉู่เหล่าไท่จวินยกรอยยิ้มอย่างเอ็นดู “พวกท่านช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน”

เซียวชิงเฟิงและฉินเจียวเยี่ยนยิ้มรับกับคำชมนั้น ก่อนที่ฉู่ซิงปู้ซ่างซูและฮูหยินโหวจะเดินมาต้อนรับ พาทั้งสองคนไปนั่งที่โต๊ะที่ได้จัดเตรียมไว้

ด้วยฉู่เหล่าไท่จวินมาจากตระกูลแม่ทัพที่เคยออกรบ จับหอกดาบฟาดฟันศัตรู จนกระทั่งได้แต่งงานเข้าจวนตระกูลฉู่ สร้างคุณงามความดี จนได้รับแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินเก้ามิ่งขั้นที่หนึ่ง รวมถึงบุตรชายสายตรงที่ได้ดำรงตำแหน่งซิงปู้ซ่างซู

ทำให้บรรดาท่านอ๋อง ขุนนาง และแม่ทัพทั้งหลายมาร่วมแสดงความยินดีในโอกาสวันมงคลนี้กันอย่างคับคั่ง

จวนฉู่ซิงปู้ซ่างซูจึงได้จัดงานเลี้ยงฉลองที่ลานกว้างของจวน จัดโต๊ะงานเลี้ยงเป็นครอบครัวหรือตามความสนิทสนม มิได้แบ่งแยกฝ่ายชายและฝ่ายหญิงตามธรรมเนียมเช่นจวนอื่น

เมื่อบรรดาขุนนางและแม่ทัพทั้งหลายมอบของขวัญวันเกิดและกล่าวอวยพรแล้วก็ต่างเดินทักทายกันอย่างสนุกสนาน รวมถึงบรรดาฮูหยินและคุณหนูจากจวนต่าง ๆ ด้วยเช่นกัน

บรรยากาศงานเลี้ยงวันเกิดของฉู่เหล่าไท่จวินจึงครึกครื้นสนุกสนานและแปลกตามากทีเดียว

“เสด็จพี่ เสด็จพี่สะใภ้” ฉีอ๋องทักทาย เมื่อได้รับการเชื้อเชิญให้มานั่งร่วมโต๊ะเดียวกับเซียวชิงเฟิงและฉินเจียวเยี่ยน

ฉินเจียวเยี่ยนฉีกรอยยิ้มสดใส “ฉีอ๋อง”

‘ว้าว! ไม่ได้เจอฉีอ๋องเสียตั้งหลายวัน... ยังคงหล่อละมุนเหมือนเดิมเลยนะเพคะ’

มุมปากของเซียวชิงเฟิงที่เคยยกขึ้นสูงลดต่ำลงมาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเริ่มตึง ดวงตาดอกท้อหรี่ลงอย่างอันตราย

เสด็จพี่เป็นสิ่งใดไปอีกเล่า? เมื่อครู่ยังแย้มยิ้มให้เขาอยู่เลย เหตุไฉนเพียงพริบตากลับถลึงตาดุดันใส่เขาอีกแล้ว?

เฮอะ! เช่นนั้น ข้าคุยกับเสด็จพี่สะใภ้ก็ได้ เชอะ!