บทที่ 250

“ผ่านมาหลายวันแล้ว สรุปว่าคดีวางยาราษฎรของหออวี่หลินเป็นอย่างไรบ้าง?” ฮ่องเต้เจิ้นหลงตรัสถามขึ้นในท้องพระโรงที่เงียบสงัด

ฉู่ซิงปู้ซ่างซูก้าวเท้าออกมารายงานผลอย่างอ้ำอึ้ง “ทูลฝ่าบาท บัดนี้ คดีวางยาราษฎรของหออวี่หลินกำลังอยู่ในระหว่างจับตัวคนร้ายพ่ะย่ะค่ะ เนื่องจากพ่อครัวของหออวี่หลินได้ซัดทอดถึงเจ้าของหอที่มีนามว่า เสิ่นหวังจง พ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วเสิ่นหวังจง ผู้นี้เป็นผู้ใด? ป่านนี้ จึงยังไม่สามารถจับตัวได้อีก?”

ฉู่ซิงปู้ซ่างซู “เอ่อ... คือว่า...”

เซียวชิงเฟิงเห็นท่าทางลำบากใจของฉู่ซิงปู้ซ่างซู จึงได้ลุกขึ้นยืน เดินไปประสานมือตรงหน้าบัลลังก์ ก่อนจะเอ่ยทูล “เสด็จพ่อ ความจริงแล้ว คดีวางยาราษฎรของหออวี่หลินนี้มีความซับซ้อนเป็นอย่างมากพ่ะย่ะค่ะ”

“ซับซ้อนอย่างไร?”

“เจ้าของหออวี่หลินที่มีนามว่า เสิ่นหวังจง นั้น ไม่มีตัวตนอยู่จริง เพราะผู้ร้ายตัวจริงได้ทำการซ่อนตัวตนไว้อย่างแนบเนียนพ่ะย่ะค่ะ” เซียวชิงเฟิงกล่าว

พระขนงของฮ่องเต้เจิ้นหลงเลิกสูงขึ้น “แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขามิใช่ตัวจริง?”

“เพราะแม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์ได้ช่วยกระหม่อมในการจับตัวผู้ร้ายที่เกี่ยวข้องพ่ะย่ะค่ะ”

คำว่า แม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์ ราวกับคำประกาศิตที่สร้างความแตกตื่นให้แก่ขุนนางและแม่ทัพทุกคนที่อยู่ในท้องพระโรง

เพราะในส่วนลึกของจิตใจทุกคน แม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์ดุจเทพเซียนที่เข้ามาช่วยแคว้นในยามมีภัย เพราะเพียงไม่กี่ลมหายใจ บานประตูเมืองหลวงกำลังจะถูกทำลาย แคว้นย่อมถึงกาลล่มสลาย พวกเขาทุกคนก็อาจจะถูกจับไปเป็นทาสในต่างแคว้นไปเสียแล้ว

กล่าวได้ว่า แม่ทัพหน้ากากเหล็กและกองทัพเงาพยัคฆ์คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่หลายคนให้ความนับถือจากใจจริง ดังนั้น การที่พวกเขาตัดสินใจให้ความช่วยเหลือไท่จื่อพระองค์นี้ จึงหมายความว่า พวกเขาเลือกฝั่งที่จะสนับสนุนเรียบร้อยแล้ว