บทที่ 249

แสงสลัวจากคบไฟที่ปักอยู่ตามผนังหินที่ชื้นแฉะของคุกหลวง ทำให้เงาของลูกกรงและร่างของชายผู้หนึ่งที่ถูกตรึงไว้สั่นไหวไปมา กลิ่นอับชื้นของดินและเลือดคละคลุ้งในอากาศ

ร่างใต้เท้าฟาง ขุนนางแคว้นต้าถังถูกมัดตรึงไว้กับแท่นนั้นอย่างแน่นหนา เส้นผมยุ่งเหยิงปรกใบหน้าซีดเซียว เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเผยให้เห็นรอยฟกช้ำและคราบเลือดที่แห้งกรัง ดวงตาของเขายังคงฉายแววแข็งกร้าว ทว่าแฝงไว้ด้วยความหวาดหวั่นที่ยากจะปกปิด

เบื้องหน้าเขา คือชายในชุดแม่ทัพสีดำทะมึน พร้อมด้วยลูกน้องอีกสองสามคน แต่ละคนถือเครื่องมือทรมานที่ดูน่าสะพรึงกลัวอยู่ในมือ ทั้งแส้หนังที่ปลายถักเป็นปม คีมเหล็กขนาดใหญ่ และเหล็กเผาไฟที่ยังคงแดงฉานจากเตาที่ตั้งอยู่มุมห้อง

“ใต้เท้าฟาง ท่านคงจะรู้จักพวกเราดีอยู่แล้ว” เยี่ยม่อเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ “กองทัพเงาพยัคฆ์ไม่เคยทำร้ายผู้บริสุทธิ์ การที่พวกเราจับท่านมาย่อมมีหลักฐานที่ชัดเจน”

“ไม่ ไม่ใช่ข้า...” เสียงอ่อนระโหยโรยแรงดังขึ้นแผ่วเบา

“ฟางเหวินเฟย ขุนนางชั้นสูงของแคว้นต้าถัง เช่นนั้น ท่านลอบเข้ามาในแคว้นต้าเซี่ยของข้าด้วยเหตุใด?”

ใต้เท้าฟางเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่กล้าเอ่ยตอบสิ่งใด ทุกอย่างราวกับฝันร้ายในชั่วพริบตา อีกไม่กี่ชั่วยาม เขาก็กำลังจะกลับแคว้นต้าถังได้โดยสวัสดิภาพแล้ว

หากแต่กองทัพเงาพยัคฆ์ก็ปรากฏกายดุจภูตผี ไล่ติดตามเข่นฆ่าหานซานและองครักษ์ที่คุ้มครองเขาจนหมดสิ้นภายในไม่กี่ลมหายใจ ก่อนที่พวกเขาจะจับกุมเขามาคุมขังและทรมานหาความจริงอย่างเช่นในตอนนี้

“ท่านก็รู้ดีว่า เราไม่ได้สนใจในตัวท่าน แต่เราสนใจในตัวผู้ที่สมคบคิดกับท่านมากกว่า ท่านจงบอกชื่อคนทรยศแคว้นออกมา แล้วข้าอาจจะหาทางรอดไว้ให้ท่าน”

“ถุย!” ใต้เท้าฟางถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแดกดัน “พวกเจ้าจับข้ามาเช่นนี้แล้ว ยังคิดหาทางรอดไว้ให้ข้าด้วยหรือ?”

“การลักลอบนำยาวิเศษของแคว้นต้าถังออกมานอกแคว้นเช่นนั้น นับว่าเป็นการละเมิดกฎที่ร้ายแรง มีโทษสูงสุดคือประหารเก้าชั่วโคตร มิรู้ว่า หากฮ่องเต้ของเจ้ารู้เข้า ครอบครัวของเจ้าจะยังอยู่ดีหรือไม่?”

“พวกเจ้า!!” ใต้เท้าฟางได้แต่กัดฟันกรอด แต่ไม่อาจโต้ตอบสิ่งใดได้ เพราะทุกคนในตระกูลฟางของเขาในแคว้นต้าถังถือว่าเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเขาในตอนนี้จริง ๆ

เมื่อยังไม่ได้ยินคำตอบที่ต้องการ เยี่ยม่อโบกมือเบา ๆ มีทหารสองนายเดินเข้ามาพร้อมกับคีมเหล็กที่ยังคงแดงฉานด้วยความร้อนจากการลนไฟ แสงสะท้อนจากโลหะร้อนนั้นทำให้ดวงตาของใต้เท้าฟางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

เสียงคีมร้อนฉ่าที่ถูกจุ่มลงในน้ำเย็นใกล้ ๆ ทำให้เกิดเสียงดัง “ฉ่า” และกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นมา ใต้เท้าฟางเริ่มมีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

“เอาล่ะ... เริ่มจากปลายนิ้วก่อนก็แล้วกัน” เยี่ยม่อสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทหารนายหนึ่งเดินเข้าไปหาใต้เท้าฟาง ขณะที่อีกนายจับศีรษะของเขาไว้ไม่ให้ขัดขืน