บทที่ 26

“ได้คู่ครองที่ดีแล้วอย่างไร?” ฉินเจียวเยี่ยนปิดตำราในมือลง “พวกนางมั่นใจได้อย่างไรว่า พี่หญิงได้คู่ครองที่ดีแล้ว ชีวิตหลังออกเรือนจะดีตามไปด้วย”

“คุณหนูหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?” ชุนหลิ่วสงสัย “การได้ออกเรือนกับซื่อจื่อหรือขุนนางที่สูงศักดิ์ ย่อมมีชีวิตที่ดีแน่นอนนี่เจ้าคะ”

“บุรุษสามารถมีสามภรรยาสี่อนุได้มิใช่หรือ?” ฉินเจียวเยี่ยนย้อนถาม “ได้คู่ครองที่ดีไม่ได้เป็นการรับประกันว่า จะมีชีวิตที่ดี สุดท้าย สตรีออกเรือนก็ต้องไปตบตีแย่งชิงความโปรดปรานของบุรุษในเรือนหลังอยู่ดี”

ชุนเถา ชุนหลิ่ว “...”

เหตุใดวันนี้ พวกนางจึงไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณหนูพูดเลยนะ

ฉินเจียวเยี่ยนเห็นสีหน้างุนงงของสาวใช้จึงได้แต่หัวเราะแห้ง

ในสมัยโบราณที่บุรุษเป็นใหญ่เช่นนี้ อธิบายเรื่องความเท่าเทียมไปก็คงไม่มีประโยชน์ นางจึงส่ายหน้า แล้วกางตำราในมือมาอ่านต่อ

ชุนหลิ่วยังคงไม่ยอมแพ้ “แต่คุณหนูไม่เดือดร้อนบ้างเลยหรือเจ้าคะ? ที่มีแต่คนมาสู่ขอคุณหนูใหญ่เช่นนี้”

“เหตุใดต้องเดือดร้อนด้วยเล่า?” ฉินเจียวเยี่ยนพลิกตัวมานอนคว่ำอ่านตำราต่ออย่างสบายใจ “ชุนเถา มานวดหลังให้ข้าที วันนั้น น้ำหนักมือของเจ้าช่างดีนัก”

“เจ้าค่ะ” ชุนเถาวางผ้าปักในมือ แล้วเดินไปนวดให้อย่างว่าง่าย “แต่คุณหนูเจ้าคะ พวกข้าเพียงแต่รู้สึกเสียดายเจ้าค่ะ ที่ไม่มีผู้ใดมาสู่ขอคุณหนูบ้างเลย”

“เด็กโง่ พวกเจ้าจะมาเสียดายด้วยเหตุใด?” ฉินเจียวเยี่ยนถอนหายใจพลางปิดตำราลงอีกครั้ง