บทที่ 27

ชุนหลิ่ว “นั่นสิเจ้าคะ คุณหนูไม่เสียดายหรือเจ้าคะ? ทั้ง ๆ ที่คืนนั้น...”

“อย่าได้เอ่ยถึงอีก คืนนั้นไม่เกิดสิ่งใดขึ้นทั้งนั้น เข้าใจหรือไม่?” ฉินเจียวเยี่ยนดุเสียงเข้ม เพราะไม่อยากให้ผู้ใดมาได้ยิน

ทั้ง ๆ ที่เรื่องในค่ำคืนนั้นได้จบลงไปแล้ว เฟิงอ๋องเองก็ไม่กล่าวถึงอีก นางเองก็ควรจะปล่อยให้เป็นความฝันหนึ่งตื่นด้วยเช่นกัน

ชุนเถาและชุนหลิ่วรับคำเสียงอ่อน สีหน้าหงอยเหงา “เจ้าค่ะ”

ฉินเจียวเยี่ยนถอนหายใจหนัก ๆ อีกครั้ง “ชุนหลิ่ว เจ้าเอาขนมกุ้ยฮวากลับมาด้วยใช่หรือไม่?”

“เจ้าค่ะ”

“เอาขนมมาป้อนข้าหน่อย” ฉินเจียวเยี่ยนเปลี่ยนเรื่องพูดคุย เพื่อทำให้บรรยากาศกลับมาผ่อนคลายเหมือนเดิม

ชุนหลิ่ว “เจ้าค่ะ”

ชุนหลิ่วรีบเดินมาคุกเข่าข้างเตียง เช็ดมือจนสะอาด แล้วจึงหยิบขนมกุ้ยฮวาป้อนถึงปากของฉินเจียวเยี่ยน ในขณะที่ชุนเถาก็ยังคงออกแรงนวดต่อไป

“ถ้าเช่นนั้น คุณหนูคิดว่า คุณหนูใหญ่จะได้ออกเรือนกับผู้ใดกันเจ้าคะ?” ชุนเถาคิดตาม แล้วถามขึ้นอย่างปล่อยวาง

ในเมื่อคุณหนูกล่าวว่า ยิ่งบุรุษของคุณหนูใหญ่ดีเท่าใด บุรุษของคุณหนูย่อมดีกว่าเท่านั้น

นางก็จะเชื่อคำพูดของคุณหนูของตนตามนั้น!!

“แล้วมีจวนใดมาทาบทามแล้วบ้างล่ะ?”

“มีครบทั้งบุ๋นและบู๊เลยเจ้าค่ะ ทั้งจวนเว่ยอู่โหว จวนหย่งอันโหว จวนแม่ทัพกั๋วกง จวน…”