บทที่ 264

“เกี้ยวของเจ้าสาวมาถึงแล้ว!!” เสียงคนตะโกนมาจากหน้าจวน ทำให้ทุกคนในห้องโถงต่างวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง

กู้ฮูหยินยังคงเอ่ยสั่งงานที่ไม่เรียบร้อยกับปู้หมัวมัว ก่อนที่จะกลับไปนั่งบนเก้าอี้ในตำแหน่งประธานอีกตัวที่ตั้งเยื้องไปทางด้านขวากับเก้าอี้ของไท่จื่อและไท่จื่อเฟย

เจ้าบ่าวและเจ้าสาวในชุดผ้าไหมสีแดงสดใสก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ร่างสูงกำยำของกู้เหวยปรากฏรอยยิ้มกว้าง ตั้งแต่หน้าประตู สองมือจับผ้าแพรไว้แน่น สายตาจับจ้องแต่เจ้าสาวตัวเล็กข้างตัว คอยถามนางเสียงแผ่วว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ฉินเจียวเยี่ยนเห็นดังนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างวางใจ นางรู้อยู่แล้วว่า กู้เหวยสามารถดูแลสหายรักคนนี้ของนางได้อย่างแน่นอน รวมถึงจวนเจิ้นหย่วนโหวแห่งนี้ด้วย

“หนึ่งคำนับฟ้าดิน”

สองบ่าวสาวหันออกไปทางด้านนอก แล้วโค้งคำนับท้องฟ้านอกประตูจวน

“สองคำนับบิดามารดา”

เจ้าบ่าวเจ้าสาวหันหน้ากลับเข้ามาโน้มตัวคำนับเจิ้นหย่วนโหวและกู้ฮูหยินที่ยกผ้าขึ้นมาซับน้ำตาอย่างดีใจ หลังจากนั้น จึงหันมาคำนับไท่จื่อและไท่จื่อเฟยที่นั่งในตำแหน่งประธานด้านหน้า เพื่อเป็นการแสดงความเคารพและขอบพระทัยที่ทั้งสองพระองค์ต่างเสด็จมาเป็นเกียรติ

“สามีภรรยาคำนับกันและกัน”

กู้เหวยและเมิ่งลี่หันหน้าเข้าหากัน ก่อนจะโค้งตัวคำนับซึ่งกันและกัน

“ส่งตัวเข้าเรือนหอ!!”

สิ้นเสียงประกาศ กู้เหวยจับผ้าแพรสีแดงพาเมิ่งลี่เดินไปทางห้องหอ ท่ามกลางเสียงยินดีของแขกเหรื่อทุกคนที่มาร่วมงาน จนกระทั่งเสียงยินดีนั้นเบาลงเรื่อย ๆ ก่อนจะเงียบสนิท

ประตูเรือนบานใหญ่ถูกเปิดออก เมื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวก้าวเข้าไปแล้ว จึงได้ปิดลงอย่างรู้หน้าที่ กู้เหวยเห็นเช่นนั้น จึงได้ปล่อยชายผ้าแพร ช้อนร่างเล็กที่สวมใส่ชุดเจ้าสาวหนักอึ้งขึ้นมา

“อ๊ะ! พี่กู้เหวย” เมิ่งลี่ร้องอย่างตกใจ เมื่อถูกรวบขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างไม่ทันตั้งตัว

ร่างกำยำพานางไปนั่งบนเตียงอย่างทะนุถนอม เมิ่งลี่ได้แต่นั่งนิ่ง ๆ เพราะทำสิ่งใดไม่ถูก หัวใจของนางเต้นโครมครามไม่หยุด จนกระทั่งได้เห็นหยกหรูอี้ที่ค่อย ๆ เลิกผ้าคลุมหน้าของนางขึ้น

ภาพห้องหอที่ตกแต่งด้วยผ้าไหมสีแดง อักษรคู่มงคล รวมถึงใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าบ่าวจึงได้ปรากฏต่อสายตา เมิ่งลี่ก้มหน้าอย่างเขินอาย กู้เหวยเห็นเช่นนั้น จึงลุกไปหยิบจอกสุรามาส่งให้ตามพิธีการ