บทที่ 263

“ทูลเชิญไท่จื่อและไท่จื่อเฟยประทับตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ”

“ลำบากท่านเจิ้นหย่วนโหวและกู้ฮูหยินแล้ว” เซียวชิงเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ประคองร่างบอบบางของไท่จื่อเฟย หากแต่หน้าท้องนูนเด่นชัดให้นั่งลงบนเก้าอี้บริเวณด้านหน้าสุดของห้องโถงใหญ่ในการทำพิธีเคารพฟ้าดินและบรรพบุรุษ

ที่นั่งปูด้วยผ้าไหมเนื้อดี มีเบาะรองนั่งนุ่มสบาย ทำให้ฉินเจียวเยี่ยนขยับตัวหาตำแหน่งที่นั่งให้สบายตัว ด้วยครรภ์ที่ใหญ่ ทำให้ช่วงหลังนางขยับตัวได้ค่อนข้างลำบาก ดีว่าอาการแพ้ท้องที่เหม็นหน้าสามีได้หายไปแล้ว เซียวชิงเฟิงจึงสามารถเข้ามาดูแลนางได้เต็มที่

เจิ้นหย่วนโหวส่ายหน้า “การที่ไท่จื่อและไท่จื่อเฟยเสด็จมาร่วมงานแต่งของบุตรชายของกระหม่อมก็นับว่าเป็นเกียรติสูงสุดของตระกูลแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ลำบากไท่จื่อเฟยมากแล้วเพคะ” กู้ฮูหยินบอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “หากไท่จื่อเฟยประสงค์สิ่งใด บอกมาเลยนะเพคะ หม่อมฉันจะรีบจัดเตรียมถวาย”

ฉินเจียวเยี่ยนอมยิ้ม พลางลูบท้องที่มีอายุครรภ์เจ็ดเดือนไปมา “ข้าเริ่มหิวอีกแล้ว รบกวนกู้ฮูหยินจัดหาของว่างให้ข้าสักหน่อยเถิด”

“ได้เลยเพคะ” กู้ฮูหยินกลั้วหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะชวนเจิ้นหย่วนโหวให้เดินออกมา เพื่อให้ทั้งสองพระองค์ได้มีเวลาอันเป็นส่วนตัว

เซียวชิงเฟิงเหลือบมองคนข้างตัวที่ลูบท้องไปมา “เจ้าหิวอีกแล้วหรือ? มิใช่ว่า ก่อนออกมาก็กินขนมดอกกุ้ยฮวาที่แม่เจ้าส่งมาหมดไปหนึ่งกล่องแล้วหรือ?”

“หม่อมฉันอิ่มขนมดอกกุ้ยฮวาแล้วเพคะ แต่อาเป่า...” ฉินเจียวเยี่ยนลูบท้อง เมื่อเอ่ยถึงลูกน้อยในครรภ์ที่ตั้งชื่อเล่นไว้ให้เรียกขานเล่น ๆ “ยังไม่อิ่มเพคะ”

เซียวชิงเฟิงได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู โดยไม่กล้ากล่าวสิ่งใดออกมา เพราะไม่แน่ใจว่า แม่นางแน่งน้อยข้างตัวจะคิดทึกทักเอาคำพูดของเขาไปตีความผิด ๆ จนร้องห่มร้องไห้อีกหรือไม่

ตั้งแต่นางตั้งครรภ์ อารมณ์ก็อ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษ แค่ประโยคบอกเล่าถามไถ่ทั่วไป นางก็สามารถตีความว่า เขาดุนางได้แล้ว ยังมิพักต้องเอ่ยถึงถ้อยคำที่เขาหยอกเอินนาง แม่นางน้อยคนนี้จะต้องกล่าวว่า เขาประชดประชันนางเป็นแน่

เซียวชิงเฟิงเหลือบสายตาสอดส่องไปทั่วห้องโถงใหญ่ของจวนเจิ้นหย่วนโหวที่ใช้จัดงานแต่งงานให้แก่กู้เหวยและเมิ่งลี่

ทุกบริเวณตกแต่งด้วยผ้าม่านไหมสีแดงสดที่ทิ้งตัวยาวลงมาอย่างสง่างาม ประดับประดาด้วยอักษรมงคล และคำอวยพรอื่น ๆ ที่เขียนด้วยพู่กันจีนอย่างงดงามตามผนังห้อง