บทที่ 262

ม่านมุ้งสีแดงถูกปลายนิ้วเกี่ยวให้สยายแผ่ลงมาปกคลุม ราวกับต้องการปิดกั้นมิให้ความวุ่นวายอื่นใดเข้ามาขัดขวางคลื่นลมวสันต์ที่ก่อตัวขึ้นมา

ร่างสูงภายใต้หน้ากากจิ้งจอกสีขาวจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างกระหาย หากแต่ในแววตายังคงมีความกังวลฉายชัด เมื่อเหลือบเห็นหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย

ฉินเจียวเยี่ยนเห็นความกังวลนั้น จึงได้ใช้มือประคองแก้มของเขาไว้ แล้วโน้มใบหน้าลงไปแนบริมฝีปาก สอดลิ้นเข้าไปตวัดลูบไล้ราวกับปลอบประโลม “หมอหลวงกล่าวว่า ขอเพียงมิให้รุนแรงเกินไปนักก็สามารถทำได้เพคะ”

สองดวงตาสบมองกันอย่างลึกซึ้ง ก่อนที่เซียวชิงเฟิงจะโน้มหน้าเข้าไปหาอีกฝ่ายบ้าง ริมฝีปากเรียวประกบลงบนเรียวปากของนางอย่างแนบแน่น แลกเปลี่ยนความรักความคิดถึงที่ล้นอกกันไปมา

เซียวชิงเฟิงต้องเอียงใบหน้า เพื่อป้องกันมิให้ขอบหน้ากากเกี่ยวใบหน้านวลของพระชายาได้ แต่ด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงผละริมฝีปากออกมา เพื่อจัดการปัญหาตรงหน้าให้เรียบร้อยเสียก่อน

“เสี่ยวเยี่ยน เจ้าหลับตาลงครู่หนึ่งเถิด” เซียวชิงเฟิงเอ่ยเสียงทุ้ม เมื่อเห็นนางหลับตาอย่างว่าง่ายแล้ว เขาจึงได้ถอดหน้ากากของตนออก เอื้อมมือไปหยิบผ้าโปร่งผืนยาวมาพับทบแล้วคาดปิดตาของฉินเจียวเยี่ยนไว้แทน

“ท่านพี่...” ฉินเจียวเยี่ยนร้องท้วง เมื่อรู้สึกได้ถึงเนื้อสัมผัสของผ้าที่ผูกปิดตาของนางอยู่

“หน้ากากของข้าอาจจะทำให้ผิวของถูกบาดได้” เซียวชิงเฟิงกล่อมเสียงนุ่ม ก่อนจะกดไหล่บางให้ล้มลงบนนอนบนเตียงอย่างอ่อนโยน “เจ้าเชื่อใจข้าได้เสมอ...”

ใช่ นางสามารถเชื่อใจเขาได้เสมอ...

ฉินเจียวเยี่ยนผ่อนลมหายใจลง นอนนิ่งอย่างว่าง่าย เซียวชิงเฟิงจึงได้ลงมือกระตุกปมชุดให้คลายออก เผยให้เห็นเรือนร่างอวบอัดสมบูรณ์ เปล่งประกายท่ามกลางแสงเทียนที่สะบัดไปมา

ยิ่งนางกำลังจะได้เป็นแม่คน เนินเนื้อบางส่วนจึงยิ่งอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือมากกว่าที่เคย

ใจเย็นไว้ หมอหลวงบอกว่า ให้อ่อนโยน...

เซียวชิงเฟิงกำหนดลมหายใจ ก่อนที่จะยันกายขึ้น เพื่อเปลื้องอาภรณ์ของตนเอง แล้วโยนลงจากเตียงด้วยเช่นกัน

บนเตียงกว้างจึงเหลือเพียงสองเงาที่ตวัดรัดรึงกันไปมา เขาทิ้งตัวลงทาบทับ หากแต่เกร็งตัวไว้ ไม่ให้ทับโดนหน้าท้องของนาง สองมือลูบไล้ปลุกปั่นสายลมวสันต์ให้กลายเป็นลมมรสุม