บทที่ 261

“ไท่จื่อเพคะ” ชุนเถาเรียกเซียวชิงเฟิงที่ก้าวพรวดเข้ามาในตำหนักบูรพา ก่อนจะยื่นถาดที่มีหน้ากากทรงสุนัขจิ้งจอกสีขาวที่ปกปิดเพียงครึ่งหน้าให้แก่เขา

เซียวชิงเฟิงเห็นเพียงเท่านั้นก็รู้ได้ในทันทีว่า ปัญหาแพ้ท้องของนางมีวิธีแก้ไขแล้ว เขาจึงเอื้อมมือหยิบมาสวมใส่ในทันทีอย่างไม่มีข้อซักถามหรือโต้แย้ง ในขณะที่ได้ยินเสียงชุนเถารายงานเจื้อยแจ้ว

“ช่วงที่ไท่จื่อไม่อยู่ ไท่จื่อเฟยบ่นคิดถึงพระองค์อยู่ตลอดเวลาเลยเพคะ พระนางจึงได้คิดหาวิธีว่า หากไม่เห็นใบหน้าทั้งหมด ก็น่าจะพออยู่ใกล้ให้หายคิดถึงได้เพคะ”

เซียวชิงเฟิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ พลางเดินเข้าไปในห้องเสวยที่มีอาหารหอมกรุ่นวางเรียงราย ครั้นเห็นร่างบอบบางที่คิดถึงอยู่ทุกลมหายใจกำลังยืนรอต้อนรับ หัวใจที่เคยเย็นเยือกราวกับตกอยู่ในเหมันต์ฤดูกลับมาอบอุ่นด้วยรอยยิ้มลมวสันต์ของนางอีกครั้ง

“ท่านพี่...” ฉินเจียวเยี่ยนสวมชุดกระโปรงหลวม ๆ ก้าวเดินไปหาสวามีที่ไม่เห็นหน้าเสียหลายวัน

เซียวชิงเฟิงรีบก้าวเข้าไปหาทันที สองแขนอ้าออกกว้าง ป้องกันนางล้มลง “เสี่ยวเยี่ยน เจ้าอย่าเดินเร็วนัก”

เห็นหน้ากันไม่กี่อึดใจ เขาก็ดุนางเสียแล้ว ฉินเจียวเยี่ยนเบ้ปากด้วยความน้อยใจ “ก็หม่อมฉันคิดถึงท่านพี่ จึงได้รีบเดินไปหา เพียงเท่านี้ ท่านพี่ก็ดุหม่อมฉันเสียแล้ว ฮือ...”

หยาดน้ำตาใส ๆ ไหลอาบสองแก้มในทันที ทำให้เซียวชิงเฟิงถึงกับทำสิ่งใดไม่ถูก ครั้นเงยหน้าขึ้น จึงได้เห็นสีหน้าอ่อนใจของบรรดาคนสนิทของไท่จื่อเฟย

“ช่วงนี้ ไท่จื่อเฟยค่อนข้างอารมณ์แปรปรวนเพคะ แต่เป็นอาการปกติของสตรีมีครรภ์ ไท่จื่อโปรดวางพระทัย”

เซียวชิงเฟิงจึงได้เข้าใจในทันที สองแขนตวัดอุ้มร่างเล็กขึ้นมาในอ้อมกอด ก่อนจะพาเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ของโต๊ะอาหาร เขากักขังฉินเจียวเยี่ยนไว้บนตัก แล้วมองดูอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

“อาหารเหล่านี้ หมอหลวงได้ให้คำแนะนำไว้เพคะ ว่าไท่จื่อเฟยควรจะได้รับการบำรุงอย่างครบถ้วน พ่อครัวจึงได้ทำอาหารเหล่านี้ถวายเพคะ”

เซียวชิงเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เมื่อได้เห็นโจ๊กข้าวหอมมะลิที่ผสมเก๋ากี้เล็กน้อยเพื่อให้มีรสหวานธรรมชาติและช่วยบำรุงเลือด ซุปไก่ตุ๋นโสมและเห็ดหอมที่มีน้ำซุปใสรสกลมกล่อม ดื่มง่าย ปลากะพงนึ่งขิงและบ๊วยเค็ม ช่วยตัดเลี่ยนและบรรเทาอาการคลื่นไส้ได้ดี รวมถึงอาหารจานอื่นที่คำนึงถึงสุขภาพของฉินเจียวเยี่ยนเป็นหลัก

นับว่า ทุกคนในตำหนักบูรพาดูแลนางเป็นอย่างดี แม้ว่า เขาจะไม่อยู่ก็ตาม...

“โอ๋... ข้าผิดไปแล้ว เสี่ยวเยี่ยน เจ้าอย่าได้ร้องไห้เลย” มือสากยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน “ข้าเองก็คิดถึงเจ้าจึงได้รีบมาหา ไหนดูซิ วันนี้มีสิ่งใดให้ข้าทานบ้าง?”