บทที่ 260

“ฎีกานี้ ผู้ใดเป็นคนเขียน?” เสียงทรงอำนาจถามขึ้น พาให้ขุนนางที่เข้ามาถวายฎีกาต่างก้มหน้าหลบสายตาดุดันนั้นเป็นแถว เมื่อไม่เห็นผู้ใดกล้าออกมายอมรับ เซียวชิงเฟิงจึงโยนฎีกานั้นลงพื้นแล้วร่ายจุดผิดออกมายาวเหยียด

“ฎีกานี้ เจ้าจะเอ่ยถึงผู้ใด ฉู่ซิงปู้ซ่างซูหรือเมิ่งหลี่ปู้ซ่างซู เนื้อหาภายในรายงานความต่อเนื่องของคดีวางยาของหออวี่หลิน กลับเรียกฉู่หลี่ปู้ซ่างซู ทำไม? เจ้ามีอำนาจมากเพียงใดจึงสามารถย้ายตำแหน่งของฉู่ซิงปู้ซ่างซูได้หรือ?”

“สิ่งที่เจ้าต้องการรายงานคือหมอหลวงจากตำหนักบูรพาสามารถคิดค้นยารักษาอาการของชาวบ้านที่ถูกวางยาได้แล้วมิใช่รึ? แต่เจ้ากลับเขียนว่าเป็นฝีมือของหมอหลวงจากตำหนักอุดร เจ้าต้องการเปลี่ยนชื่อตำหนักของข้าหรือ?”

“แล้วภาษาที่ใช้ก็เขียนได้วกวน ไม่เข้าเรื่องเสียที ผู้ใดสอนให้เขียนเนื้อหาเช่นนี้กัน? ลายมือก็แย่นัก ปลายพู่กันเจ้าจะตวัดให้ถึงขอบหน้าต่างของวังหลวงเลยหรือ? ไป! เอาออกไปแก้มาใหม่”

บรรดาขุนนางเห็นช่องทางในการหลบหนีจากอารมณ์โกรธกริ้วของไท่จื่อ จึงได้รีบวิ่งเข้าไปเก็บฎีกาที่หล่นเกลื่อนพื้น แล้วหอบหนีลมมรสุมออกมากันแทบไม่ทัน

“เหตุใดช่วงนี้ไท่จื่อจึงอารมณ์ไม่ดีนัก?” ขุนนางท่านหนึ่งเอ่ยถามขึ้น เมื่อปิดประตูห้องทรงอักษรชั่วคราวลง

ขุนนางอีกคนก็รีบพยักหน้า “นั่นสิ คราก่อน พระองค์ก็ยังสั่งสอนข้าด้วยความใจเย็นอยู่เลย”

“ได้ยินว่า ไท่จื่อเฟยทรงพระครรภ์แล้ว หรือว่าจะเป็นอารมณ์แปรปรวน?”

“อา... ไม่รู้สิ ไปเถิด ไปเถิด ไปแก้ไขแล้วมาถวายฎีกาใหม่”

ขุนนางต่างพากันเดินลงบันไดอย่างงุนงงกับท่าทีของไท่จื่อที่กลับกลายเป็นคนอารมณ์ร้อน อารมณ์ฉุนเฉียวนัก ทั้งที่กำลังจะได้เป็นพ่อคนแท้ ๆ หยางเซิงและตงไฮ่สบตากัน

“ข้าว่า ท่าจะไม่ดีแล้วนะ หากไท่จื่อยังคงเป็นเช่นนี้” หยางเซิงเปิดประเด็น “อย่างไรก็ไม่ควรทำให้ขุนนางต่าง ๆ เหล่านี้ไม่พอใจได้มากนัก”

ตงไฮ่พยักหน้าเห็นด้วย “เจ้าไปทูลรายงานไท่จื่อเฟยหน่อยเถอะ หาทางทำสิ่งใดสักอย่าง มิเช่นนั้น วังหลวงได้โดนโทสะของไท่จื่อเผาเป็นจุลแน่”

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หยางเซิงก็กลับมาด้วยรอยยิ้ม เขาเคาะประตูห้องทรงอักษรแล้วอาจหาญเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ต่างจากไท่จื่อที่นั่งหน้าบึ้งตรวจฎีกากองพะเนิน

“ฝ่าบาท...” หยางเซิงเอ่ยเรียก

เซียวชิงเฟิงถามโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง “อะไร?”

“เมื่อครู่ กระหม่อมกลับไปที่ตำหนักบูรพามาพ่ะย่ะค่ะ” คำว่าตำหนักบูรพาราวกับแม่เหล็กที่ดึงดูดให้เซียวชิงเฟิงเงยหน้าขึ้นมาในทันที “ไท่จื่อเฟยตรัสว่า ไม่เห็นหน้าฝ่าบาทมาหลายวันแล้ว อยากจะทูลเชิญฝ่าบาทไปร่วมโต๊ะเสวยและพักที่ตำหนักบูรพาบ้างพ่ะย่ะค่ะ”