บทที่ 259

“ถวายบังคมเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ” เสียงถวายบังคมดังขึ้น ทำให้ฮ่องเต้เจิ้นหลงต้องเงยพระพักตร์ขึ้นจากกองฎีกา จึงได้เห็นหน้าบูดบึ้งขององค์รัชทายาทที่เพิ่งส่งคนมาทูลรายงานข่าวดีว่า ไท่จื่อเฟยทรงพระครรภ์แล้ว

อีกทั้งยังกล้าทูลขอลาพักงานอีกเก้าเดือน ทำพระองค์กริ้วจนกวาดกองฎีกาบนโต๊ะลงกระจายเกลื่อนพื้น ลำบากโจวกงกงและบรรดาขันทีต้องวิ่งเก็บฎีกาขึ้นมาเรียงบนโต๊ะใหม่

หากแต่ยังไม่พ้นชั่วยามเดียว เจ้าตัวปัญหาก็กลับมาคุกเข่าตรงหน้าเขาถึงห้องทรงอักษรในตำหนักทรงงาน

“ครั้งนี้ เจ้าจะมาทูลขอสิ่งใดอีกเล่า?” ฮ่องเต้เจิ้นหลงตรัสถามอย่างหวาดระแวง “ข้าก็อนุญาตให้เจ้าลาพักงานเก้าเดือนไปแล้วมิใช่รึ?”

ยิ่งได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเซียวชิงเฟิงก็ยิ่งบึ้งตึงหนักขึ้น แผ่รังสีขุ่นเคืองจนทุกคนที่อยู่ในห้องรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ

เซียวชิงเฟิงกัดฟันแน่น ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “กระหม่อมได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาท การลาพักงานเก้าเดือนนั้น นับว่าไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้น เพื่อที่จะแบ่งเบาราชกรณียกิจของเสด็จพ่อ กระหม่อมจึงตั้งใจมาช่วยสะสางงานพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เจิ้นหลง “???”

ฝ่าบาทสบตากับโจวกงกงอย่างงงงวย เมื่อเริ่มตามความคิดของพระราชโอรสไม่ทัน

“ดังนั้น นับแต่วันนี้ กระหม่อมจะทูลขอพักในตำหนักทรงงานจนกว่าฎีกาของเสด็จพ่อจะเบาบางลงพ่ะย่ะค่ะ”

“...” ฮ่องเต้เจิ้นหลง “แล้วเจ้ามิเป็นห่วงไท่จื่อเฟยรึ? หรือว่าพวกเจ้าทะเลาะสิ่งใดกัน จึงได้หนีเข้ามาหลบถึงในวังหลวง”

“เสด็จพ่อ...” เซียวชิงเฟิงลากเสียงต่ำ “พวกกระหม่อมยังรักกันดีพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่กระหม่อมเป็นห่วงเสด็จพ่อ หรือเสด็จพ่อมิต้องการให้กระหม่อมช่วยสะสางงาน เช่นนั้นกระหม่อมขอทูลลา...”

เซียวชิงเฟิงสะบัดชายเสื้อคลุม เตรียมลุกขึ้นเดินกลับ หากแต่ฮ่องเต้เจิ้นหลงรีบลุกขึ้นยืนร้องเรียกอีกฝ่ายเสียงหลง “เดี๋ยว! เดี๋ยว... เจ้าช้าก่อน! โจวกงกง ไปจัดเตรียมห้องบรรทมชั่วคราวให้ไท่จื่อในตำหนักแห่งนี้หน่อย”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” โจวกงกงก้มศีรษะรับคำสั่ง แต่ก่อนที่เขาจะออกมาก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาของฮ่องเต้เจิ้นหลงว่า “ไปสืบมาด้วย ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เหตุใดเจ้าลูกไม่รักดีจึงได้วิ่งแจ้นเข้ามาในวังหลวงดึกดื่นเช่นนี้?”

โจวกงกงอมยิ้ม ก่อนจะโน้มตัวก้าวถอยหลัง เดินนำไท่จื่อเสด็จไปยังห้องบรรทมชั่วคราวภายในตำหนักทรงงาน