บทที่ 258

เซียวชิงเฟิง “...”

ไท่จื่อได้แต่ตื่นตะลึง เมื่อเห็นฉินเจียวเยี่ยนคายกุ้งตัวโตเนื้อแน่นออกจากปากในทันทีที่แตะโดนปลายลิ้น สองสายตาสบกันในทันที

ฉินเจียวเยี่ยนกลืนน้ำลายเหนียว งุนงงกับปฏิกิริยาของร่างกายของนางเอง “เอ่อ...”

“ข้าว่า กุ้งเมื่อครู่ พ่อครัวคงจะล้างไม่สะอาด แต่ไม่เป็นไร เจ้าลองซุปเป็ดตุ๋นยาจีนดูดีหรือไม่?”

“เพคะ” ฉินเจียวเยี่ยนตอบรับ ก่อนจะใช้ช้อนตักน้ำซุปมาดม ใบหน้ากลับย่นจมูก กลิ่นยาจีนที่เคยหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอ บัดนี้กลับคาวคลุ้งจนน่าเวียนหัว จนนางต้องวางช้อนลงอย่างเงียบเชียบ

“... สงสัย พ่อครัวคงจะใส่ยาจีนมากเกินไป เจ้าจึงไม่ชอบกลิ่น” เซียวชิงเฟิงชวนให้นางลงเปลี่ยนอาหารจานใหม่ “เจ้าลองปลาหิมะนึ่งซีอิ๊วดีหรือไม่? จานนี้ ข้ายืนควบคุมทุกขั้นตอน รับรองว่า เจ้าจะต้องชอบ”

ร่างสูงพยายามใช้มือซ้ายคีบตะเกียบอย่างทุลักทุเล พยายามคีบเนื้อปลาหิมะสีขาวนวลไปที่ปากเรียวของฉินเจียวเยี่ยน นางย่นจมูกเล็กน้อย เมื่อได้กลิ่นคาว ก่อนจะใช้มือปิดปากแน่น พยายามกลั้นรสปร่าในลำคอ แต่ก็สายเกินไป

ฉินเจียวเยี่ยนผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าขาวซีดเหมือนกระดาษ ไม่สนใจสายตาของพระสวามีที่มองมาอย่างตกใจ นางรีบวิ่งออกไปนอกห้อง ลัดเลาะผ่านสวนดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมหวลชวนวิงเวียนจนไปถึงพุ่มไม้ใหญ่ เสียงอาเจียนดังออกมาอย่างรุนแรง

นี่ ข้าทำอาหารแย่ถึงเพียงนั้นเลยรึ?

เซียวชิงเฟิงรีบวิ่งไปดูอาการของฉินเจียวเยี่ยนอย่างเป็นห่วง ร่างบอบบางสั่นสะท้านไปทั่ว น้ำตาไหลซึมออกมาจากหางตาโดยไม่ได้ตั้งใจ นางรู้สึกเหนื่อยล้าและอ่อนแรงไปทั่วทั้งร่าง ลมหายใจแผ่วเบา พร้อมกับรสขมเฝื่อนที่ยังติดอยู่ตรงปลายลิ้น

“เสี่ยวเยี่ยน! เสี่ยวเยี่ยน!” เซียวชิงเฟิงประคองร่างบางไว้ในอ้อมแขน “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ไปตามหมอหลวง!!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” หยางเซิงรับคำเร็วรี่ แล้วรีบกระโจนหายไปตามหมอหลวงของตำหนักบูรพา

เซียวชิงเฟิงย่อตัวอุ้มร่างเล็กที่อ่อนแรงขึ้นมาในอ้อมกอด พาตรงไปที่ห้องหนังสืออย่างร้อนรน เขาวางร่างของนางให้เอนนอนลงบนเตียงแผ่วเบา เพื่อรอคอยหมอหลวงที่ถูกหยางเซิงอุ้มขึ้นหลังตรงมาอย่างรวดเร็ว

“ไท่จื่อ...” หมอหลวงยืนคำนับอีกฝ่ายอย่างโซเซ หลังจากที่หยางเซิงปล่อยให้เขาลงมายืนบนพื้น

“เจ้า จงรีบไปตรวจดูอาการของไท่จื่อเฟย”

“พ่ะย่ะค่ะ!!” หมอหลวงผู้สูงวัยพยักหน้ารับ แล้วรีบเดินไปนั่งลงข้างเตียงอย่างสำรวม ใช้ผ้าขาววางคลุมข้อมือเรียบเนียนดุจหยก สองปลายนิ้วของหมอหลวงจรดลงบนจุดชีพจร สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับชีพจรที่เต้นอยู่ใต้ปลายนิ้วอย่างตั้งใจ