บทที่ 257

เมื่อเวลาล่วงเข้ายามโหย่ว ไท่จื่อเฟยจึงได้เสด็จกลับถึงตำหนักบูรพา สาวรับใช้รีบเข้ามารายงานฉินเจียวเยี่ยนในทันที

“ทูลไท่จื่อเฟย ไท่จื่อกำลังรอเสวยมื้อค่ำร่วมกันที่ห้องอาหารเพคะ”

ฉินเจียวเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นสูง พึมพำกับตนเอง “วันนี้ มิใช่ตัดสินโทษของหลิงซื่อจื่อหรอกหรือ? เหตุใดท่านพี่จึงกลับมาเร็วนัก”

สองมือเล็กยกชายกระโปรงขึ้นสูง เร่งก้าวเท้าตรงไปยังห้องอาหาร จึงได้เห็นโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง บรรดาอาหารเลิศรสมากมายถูกจัดวางอย่างประณีต

ไอน้ำจาง ๆ ลอยกรุ่นจากซุปหูฉลามน้ำแดงที่อยู่ในชามกระเบื้อง ปลาหิมะนึ่งซีอิ๊วที่ยังคงความร้อน บนโต๊ะยังมีผักสดนานาชนิดที่ถูกแกะสลักเป็นรูปดอกไม้ประดับจานอย่างสวยงาม

ร่างสูงในชุดสีดำสง่างามนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่กลับจับจ้องไปที่ประตูทางเข้าอย่างใจจดใจจ่อ จนเมื่อได้เห็นฉินเจียวเยี่ยนปรากฏตัวขึ้น ริมฝีปากที่เคยเป็นเส้นตรงกลับวาดเป็นเส้นโค้งในทันที

“เสี่ยวเยี่ยน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อของนางอย่างคิดถึง กอปรกับร่างกำยำที่ผุดลุกขึ้นยืนเดินมาหานางราวกับลูกสุนัขตัวโต ทำให้หัวใจของฉินเจียวเยี่ยนหลอมละลายอีกครั้ง

‘โธ่ พ่อทูนหัว จะทำให้ข้าตกหลุมรักซ้ำ ๆ อีกกี่ครั้งกัน’

“หื้ม?” ฉินเจียวเยี่ยนเหลือบเห็นมือข้างขวาของเขาที่ถูกผ้าพันแผลไว้ มือบางรีบจับข้อมือหนายกขึ้นมาในทันที “ท่านพี่ ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ?”

“อ๋อ...” เซียวชิงเฟิงลากเสียง พยายามทำให้เป็นเรื่องเล็กที่สุด เพื่อที่นางจะได้ไม่เป็นกังวล “เกิดเหตุระหว่างจับกุมจงเซิ่งโหวนิดหน่อยน่ะ”

“แล้วให้หมอหลวงของตำหนักมาตรวจดูอาการแล้วหรือเพคะ? หมอหลวงว่าอย่างไรบ้าง? จะต้องดูแลบาดแผลอย่างไร? แล้ว...” ฉินเจียวเยี่ยนรัวคำถาม จนเซียวชิงเฟิงต้องยกนิ้วขึ้นมาหยุดปากเรียว

“ข้าให้หมอหลวงทำแผลให้แล้ว หมอหลวงสั่งว่า ให้หมั่นทำความสะอาดแผลทุกวัน ลดการใช้มือทำสิ่งอื่นใด เพียงสี่ห้าวันก็หายดีแล้ว” เซียวชิงเฟิงอธิบายอย่างใจเย็น เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของชายาเอก “เจ้ามิต้องกังวลไป แผลเพียงเท่านี้ เล็กน้อยยิ่งนัก เมื่อเทียบกับตอนออกรบ”

ฉินเจียวเยี่ยนเหลือบมองหน้าพระสวามีอย่างไม่ค่อยเชื่อ จนได้สบตาดอกท้อจริงจังของเซียวชิงเฟิง นางจึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

‘ก็จริง แผลเพียงเท่านี้ ท่านพี่ออกรบมาหนักหนากว่านี้มากนัก...’