บทที่ 267

บานประตูห้องเตรียมคลอดปิดลง เซียวชิงเฟิง หลินซื่อ และฉินเยี่ยนฟางยืนรออยู่ที่หน้าห้องอย่างเป็นกังวล เสียงร้องครวญครางของฉินเจียวเยี่ยนดังก้องอยู่ในห้องอย่างน่าหวาดกลัว

หลินซื่อได้ยินเช่นนั้น ก็กลัวว่า จะทำให้ฉินเยี่ยนฟางหวาดกลัวการคลอดบุตรไปด้วย จึงเรียกชุนหลิ่วให้มาพาฉินเยี่ยนฟางไปพักที่ศาลากลางสวนเสียก่อน

ภายในห้องเตรียมคลอดตกแต่งด้วยผ้าขาวสะอาดตาและฉากกั้นที่กางออก เพื่อความเป็นส่วนตัวและความสะอาด แม้แต่แสงเทียนก็ถูกลดทอนลงเหลือเพียงความสลัว

หมอตำแยมากประสบการณ์สองนาง และสาวใช้อีกหลายคน วิ่งวุ่นกันอยู่ในห้องอย่างตึงเครียด ใบหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยเหงื่อและแววความกังวล

ทันทีที่ไท่จื่อเฟยถูกประคองวางลงบนเตียงที่ปูด้วยผ้าขาวสะอาด นางกำนัลก็รีบถอยออกไปยืนล้อมวงอย่างเงียบเชียบ เหลือเพียงหมอตำแยผู้สูงวัยสองนางที่ก้าวเข้ามาใกล้

หมอตำแยผู้หนึ่ง ใบหน้าเปื้อนริ้วรอยแห่งประสบการณ์ ความกังวลฉายชัดในแววตา ขณะที่นางค้อมตัวลงข้างเตียง มือเหี่ยวย่นแต่แผ่วเบาของนางค่อย ๆ สอดเข้าไปใต้ผ้าห่มที่คลุมร่างของไท่จื่อเฟย เพื่อคลำตรวจบริเวณพระครรภ์อย่างพิถีพิถัน หมอตำแยหลับตาลงเล็กน้อย เพื่อตั้งใจสัมผัสการบีบตัวของมดลูกและตำแหน่งของทารกในครรภ์

ในขณะเดียวกัน หมอตำแยอีกนางหนึ่ง ก็รีบเข้ามาจับชีพจรที่ข้อมือของไท่จื่อเฟยอย่างรวดเร็ว สีหน้าของนางเคร่งเครียด คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นางนับจังหวะการเต้นของชีพจรอย่างตั้งใจ เพื่อประเมินความแข็งแรงของพระวรกายและความถี่ของการบีบรัดตัวของมดลูก

ภายในห้องที่เคยเงียบสงัด ตอนนี้ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของไท่จื่อเฟยที่ต้องทนกับความเจ็บปวด กับเสียงกระซิบกระซาบเบา ๆ ของหมอตำแยทั้งสองที่กำลังปรึกษาหารือกันถึงอาการที่ตรวจพบ

“ชีพจรเร็วและแรงกว่าเมื่อครู่ ภายในบีบตัวถี่ขึ้นแล้ว” หมอตำแยที่จับชีพจรกระซิบ

“ใช่... ทารกกำลังเตรียมพร้อมแล้ว” หมอตำแยอีกนางตอบเสียงเบา “ใกล้ได้เวลาแล้ว”

พวกนางเงยหน้าขึ้นมองกันและกันแวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงจัง ก่อนที่หมอตำแยผู้เป็นหัวหน้าจะหันไปสั่งสาวใช้ด้วยเสียงที่หนักแน่นแต่ยังคงความเยือกเย็น

“เตรียมน้ำร้อนเพิ่ม! ผ้าสะอาดอีก!!”