บทที่ 268

“อุแว๊! อุแว๊!” เสียงร้องแหลมเล็กของทารกแรกเกิดดังออกมานอกห้องเตรียมคลอด

เซียวชิงเฟิงและหลินซื่อที่ยืนรออยู่ด้านนอกต่างสะดุ้งและหันมาสบตากันทันที

“คลอดแล้ว! เสี่ยวเยี่ยนคลอดแล้ว!!” เซียวชิงเฟิงบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน เท้าสองข้างก้าวเดินสลับไปมาอย่างว้าวุ่น บัดนี้ เขารู้แล้วว่า สายเลือดของตนได้คลอดออกมาอย่างปลอดภัย แต่พระชายาของเขาล่ะ จะปลอดภัยด้วยใช่หรือไม่?

“คลอดแล้ว คลอดแล้ว ดีแล้ว...” หลินซื่อยกมือขึ้นตบหน้าอกของตนเองอย่างปลอบประโลม เมื่อยามที่เห็นบุตรสาวเข้าห้องเตรียมคลอดไป ใจแม่อย่างนางก็ประหวั่นพรั่นพรึงมาโดยตลอด

การคลอดบุตรก็เปรียบเสมือนการยื่นเท้าข้างหนึ่งสู่ยมโลก...

การให้กำเนิดอีกหนึ่งชีวิต ย่อมมีความเสี่ยงตามมาเสมอ

สองมือของหลินซื่อพนมเข้าหากัน สวดบทสวดภาวนาให้บุตรสาวปลอดภัย ในขณะที่มีใครอีกคนที่รีบเดินเข้ามาถามไถ่อย่างเป็นห่วงเช่นกัน

“ท่านน้า เยี่ยนเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” เมิ่งลี่ที่เพิ่งได้รับข่าวว่า ฉินเจียวเยี่ยนกำลังจะคลอดลูก นางจึงได้สั่งให้กู้เหวยพานางมาที่ตำหนักบูรพาโดยทันที

กู้เหวยที่ประคองเมิ่งลี่พาเดินเข้ามา ต้องรีบปลอบ “ไท่จื่อเฟยย่อมต้องปลอดภัยอยู่แล้ว แต่เจ้าน่ะ เพิ่งตั้งครรภ์ท้องอ่อน ๆ เดินเหินต้องระวังให้มาก”

เมิ่งลี่หันไปชักสีหน้าใส่สามีอย่างไม่พอใจที่เขาดุนาง “หากระวังมากนัก ท่านก็ท้องเองเสียซิ”

กู้เหวย “...”

เอ้า เขาเป็นห่วงฮูหยินและบุตรในท้องของนาง เขาก็ผิดอีก?

เกิดเป็นเขานี่ ช่างน่าสงสารเสียจริง

อยู่ในจวน ท่านแม่ก็เข้าข้างแต่อาลี่ อยู่นอกจวน นางก็ยังดุเขาอีก...

“คลอดแล้ว ๆ เยี่ยนเอ๋อร์คลอดแล้ว” หลินซื่อรีบตอบ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศระหว่างสามีภรรยา แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยสิ่งใดเพิ่มเติม บานประตูของห้องเตรียมคลอดก็ถูกเปิดออกมา

เซียวชิงเฟิงชะงักเท้าที่กำลังเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย ดวงตาจับจ้องไปยังห่อผ้าในอ้อมแขนของหมอตำแย ใบหน้าเคร่งเครียดที่เต็มไปด้วยความกังวลเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างอย่างไม่อาจเก็บซ่อน