บทที่ 271

ฉินเจียวเยี่ยนกลับเข้ามาอยู่ในเรือนอี้หงที่คุ้นเคย เมื่อได้เวลา แม่นมก็พาเซียวชิงเจ๋อมาส่งให้ เพราะฉินเจียวเยี่ยนมีความคิดแบบแม่ในสมัยใหม่ที่ต้องการให้ลูกได้น้ำนมจากอกแม่ เพราะน้ำนมของแม่มีสารอาหารที่เหมาะสมและครบถ้วนกับลูกน้อย

ช่วงที่นางอยู่ไฟ ทำให้ร่างกายของนางกลับมาสมบูรณ์แข็งแรงขึ้นมาก สัดส่วนรูปร่างเข้าที่ดั่งเดิม อาจจะมีเพียงช่วงหน้าอกที่อวบอิ่มกว่าเดิมด้วยร่างกายที่ต้องการให้นมบุตร

ฉินเจียวเยี่ยนถอดเสื้อคลุมลง ก่อนจะรับเซียวชิงเจ๋อที่นอนตาแป๋ว โบกไม้โบกมือไปมา ยิ่งได้เห็นหน้ามารดาก็ยิ้มแย้มอย่างยินดี เพราะรู้ว่าใกล้จะได้เวลาที่เขาจะอิ่มท้องแล้ว

ทันทีที่ได้เห็นทรวงอกกลมกลึงของมารดา เด็กน้อยก็รีบอ้าปากงับยอดถันเข้าปาก น้ำนมไหลผ่านเข้าปากตามแรงดูด ฝ่ามือกลม ๆ ป้อม ๆ วางแหมะลงบนเนินอกของนางอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ฉินเจียวเยี่ยนก้มมองด้วยความเอ็นดู “เจ้าตะกละเอ๊ย!”

คำบ่นแผ่วเบาของไท่จื่อเฟย ทำให้ชุนเถา ชุนหลิ่ว และแม่นมที่ยืนอยู่อมยิ้มไปกับความน่ารักของสองแม่ลูก

ประตูเรือนอี้หงเปิดและปิดอย่างแผ่วเบา ร่างเจ้าของเรือนอีกคนเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เมื่อเขาปรากฏกาย คนที่เหลือจึงต้องยอบกายคำนับทำความเคารพ เซียวชิงเฟิงจึงโบกมือไล่ให้พวกนางออกไปก่อน

ภายในห้องกว้างจึงเหลือเพียงพวกเขาสามคน พ่อแม่ลูก

“เสร็จงานวันนี้แล้วหรือเพคะ? ท่านพี่” ฉินเจียวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมาถาม โดยที่มือหนึ่งยังคงโอบอุ้มร่างเล็กจิ๋ว ส่วนอีกมือก็ตบกล่อมเขาเบา ๆ อย่างรักใคร่

เซียวชิงเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งตรงข้ามกับพระชายาที่นั่งห้อยขาอยู่บนเตียง “ฎีกาของวันนี้ ข้าจัดการหมดแล้ว”

แม้ว่า เขาจะขอลาพัก แต่ฮ่องเต้เจิ้นหลงก็ยังมิวายส่งกองฎีกามาให้เขาตรวจ จนสุดท้าย เซียวชิงเฟิงคร้านจะบ่ายเบี่ยง จึงใช้เวลาในยามที่ฉินเจียวเยี่ยนต้องอยู่ไฟ หรือกำลังพักผ่อนมาจัดการฎีกาให้เสร็จ ๆ ไป

ดวงตาดอกท้อของเซียวชิงเฟิงดูอ่อนลง ในขณะที่มองฉินเจียวเยี่ยนให้นมลูกน้อยในอ้อมแขน ทั้งสองคนเพียงแต่นั่งอยู่ด้วยกันอย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงดูดนมของเซียวชิงเจ๋อ

“ข้าอิจฉาเจ๋อเอ๋อร์”

จู่ ๆ เซียวชิงเฟิงก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา ถ้อยคำที่เขากล่าว ทำให้ฉินเจียวเยี่ยนต้องเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย

“เหตุใดท่านพี่จึงอิจฉาเจ๋อเอ๋อร์เล่าเพคะ?”