บทที่ 272

เซียวชิงเฟิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อได้ยินฉินเจียวเยี่ยนกล่าวเช่นนั้น อีกทั้งท่าทางอ้าแขนเรียวออกกว้าง เพื่อเติมเต็มปรารถนาของเขา

“ดะ... ได้หรือ?” เสียงทุ้มถามด้วยความตะกุกตะกัก

ฉินเจียวเยี่ยนเอียงคอส่งรอยยิ้มบาง “แล้วเหตุใดจึงจะไม่ได้เล่าเพคะ?”

สิ้นเสียงอนุญาต เซียวชิงเฟิงก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ ก้าวขายาว ๆ ไปคุกเข่าชิดริมเตียงแทรกตรงกลางหว่างขาของอีกฝ่าย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ในระดับเดียวกับทรวงอกกลมกลึงพอดิบพอดี

“ข้าสามารถดูดได้จริง ๆ หรือ?” เซียวชิงเฟิงเงยหน้าถามซ้ำอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ แลดูน่ารักจนฉินเจียวเยี่ยนอดใจไม่ไหว ต้องยกมือขึ้นมาหยิกสองแก้มไปมา

“ท่านพี่ทำราวกับว่าไม่เคยดูดเช่นนั้นแหละ” ฉินเจียวเยี่ยนบ่นแกมระอา ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว “อ๊ะ!”

ริมฝีปากหนาของเซียวชิงเฟิงอ้างับยอดเม็ดอิงเถาข้างเดียวกับที่เซียวชิงเจ๋อดูด คราบน้ำลายของบุตรชายยังคงเปียกชื้น แต่เขาก็ไม่ได้คิดรังเกียจ ตวัดปลายลิ้นเลียรอบเม็ดเล็กนั้นอย่างรักใคร่

สิ่งนี้เคยเป็นของเขามาก่อน...

แต่สิ่งที่ทำให้เซียวชิงเฟิงรู้สึกแปลกไปคือ เมื่อเขาตวัดปลายลิ้น ออกแรงดูด กลับมีของเหลวรสหวานเล็กน้อยไหลเข้าปากของเขาด้วย

นี่สินะ น้ำนมจากอกของแม่...

มือหยาบกร้านคว้าหมับเข้าที่เอวคอดเปลือยเปล่า ก่อนจะลูบไล้ไปตามผิวเนียนที่เขาคิดถึง ด้วยช่วงบนของฉินเจียวเยี่ยนเปลือยเปล่า เพราะนางถอดเสื้อคลุมออกไปตั้งแต่ตอนที่ให้นมบุตรชาย

ดวงตาดอกท้อปิดลง เพื่อดื่มด่ำกับรสสัมผัสหวาน ๆ ในปาก มือข้างหนึ่งเลื้อยขึ้นมาบีบคลึงอกอีกข้างที่ยังว่างอยู่อย่างแผ่วเบา แต่ก็รู้สึกได้ถึงของเหลวที่ไหลลงมาเปรอะมือ เขาลืมตาขึ้นมอง จึงได้เห็นน้ำนมไหลออกมาจากอกอีกข้างของพระชายา