บทที่ 273

เมื่อเห็นดวงตาจิ้งจอกปรือมอง ดวงหน้าหวานแดงก่ำพยักหน้าเล็กน้อยเชิงอนุญาต เขาก็รีบลุกขึ้น ผลักดันร่างบางให้ขึ้นไปนอนบนเตียงกว้าง มือหนาทำงานอย่างฉับไว กระตุกปมผ้าช่วงล่างให้คลายออก เปิดเปลือยผิวขาวเนียนทุกอณู

เขารู้สึกว่า ฉินเจียวเยี่ยนสวยเปล่งปลั่งมากกว่าที่เคย ยิ่งได้เห็นใบหน้าหวานเผยอริมฝีปากยั่วเย้า เสือร้ายในตัวก็ราวกับจะกระโจนออกมาขยำนางให้จมเขี้ยว

“ท่านพี่...” เสียงหวานครางแผ่วเบา เสียงที่เขาคุ้นเคยแต่ไม่ได้ยินมานานหลายเดือนราวกับยากระตุ้นกำหนัดชั้นดี ที่มีฤทธิ์แรงกว่ายาเม็ดนั้นที่นางเคยบังคับป้อนเขาเสียอีก

ร่างสูงคุกเข่าอยู่ที่กลางหว่างขา จัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ของตน แล้วโยนออกนอกเตียงอย่างรวดเร็ว จนเตียงกว้างมีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของสองร่าง

ฉินเจียวเยี่ยนปรือตามองร่างสูงที่คุกคามอยู่อย่างหลงใหลในความหล่อเหลา แม้ว่า ชายตรงหน้าจะกลายเป็นพ่อลูกหนึ่งแล้วก็ตาม โดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า นางเองก็ถูกเขากวาดสายตาโลมเลียไปทั่วสรรพางค์แล้วเช่นกัน

สองมือสากจับข้อเท้าเล็กให้แยกออกจากกัน ก่อนจะถอยตัวลงต่ำ เลื่อนใบหน้าคมให้อยู่ตรงกับกลีบดอกเหมยที่เคยผลิบานสะพรั่ง จนมอบบุตรชายสุดที่รักมาให้เขาหนึ่งคน

เวลาผ่านไปสามเดือน ดอกเหมยดอกนี้กลับมาหุบกลีบซ่อนเร้นอีกคราอย่างน่าฉงน ราวกับดรุณีน้อยแรกแย้มรอให้เขาเชยชมอีกครั้งอย่างไม่รู้เบื่อ

“อ๊ะ! ท่านพี่ มันสกปรกเพคะ…” ฉินเจียวเยี่ยนเห็นว่าเขากำลังจะทำสิ่งใด นางจึงรีบยันกายขึ้นมาห้ามปราม หากแต่ไม่ทันกาล “อ่ะ อา อื้อ...”

ปลายลิ้นร้อนฉกวูบลงบนที่หมาย เลียไล้กลีบดอกเหมยไปทีละกลีบอย่างรักใคร่ เอวบางยกร่อนขยับไปมาอย่างรัญจวน หากแต่ถูกมือหนาสอดรัดตราตรึงไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้นางดิ้นหลบหนีไปที่ใด

เสียงครวญครางลอดออกมาจากริมฝีปากบาง มือเล็กจิกขยำผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่ ดวงหน้าหวานหลับตาพริ้ม รอรับสัมผัสหวานซึ้งอย่างจำยอม

เซียวชิงเฟิงลากปลายลิ้นซอกซอนไปทั่วจุดซ่อนเร้น ทั้งกลีบดอกเหมยและยอดติ่งเกสรที่ชูชัน แล้วจึงวกต่ำลงมาที่ช่องหฤหรรษ์ ล้วงทะลวงปลายลิ้นเข้าไปสัมผัสภายในอย่างดูดดื่ม

“อ่ะ อ่า ท่านพี่ ยะ อย่า อ๊า~~~” ฉินเจียวเยี่ยนเปล่งเสียงกรีดร้อง เมื่อถูกปลายลิ้นร้อนล้วงลึก ผลักดันให้นางก้าวเท้าไปแตะขอบสวรรค์ก่อนหนึ่งครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว “อา อา อ่า...”

“เสี่ยวเยี่ยนไม่เคยสกปรก” เซียวชิงเฟิงยันตัวขึ้นมา ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดคราบของเหลวสีใสที่เลอะรอบริมฝีปาก ยิ่งทำให้ฉินเจียวเยี่ยนสั่นสะท้านเขินอาย เมื่อตระหนักได้ว่า เขากำลังลิ้มรสสิ่งใดจากตัวนาง “เสี่ยวเยี่ยนเจ็บหรือไม่?”

“หื้ม?” ฉินเจียวเยี่ยนลากเสียงสงสัย