บทที่ 32

“ถ้าเช่นนั้น ท่านอ๋องโปรดรอสักครู่ หม่อมฉันจะให้คนไปนำเทียบชะตาของเยี่ยนเอ๋อร์มานะเพคะ” หลินซื่อพยักหน้าส่งสัญญาณให้จางหมัวมัวรีบไปดำเนินการ ก่อนที่เฟิงอ๋องจะเปลี่ยนพระทัย

“เรื่องตรวจดวงชะตาแปดอักษร ข้าจะจัดการเอง ฉินฮูหยินมิต้องเป็นกังวล” เซียวชิงเฟิงยกชาขึ้นมาจิบดับกระหาย พลางมองใบหน้าหวานหลากอารมณ์ของฉินเจียวเยี่ยนอย่างอารมณ์ดี

คิ้วบางดั่งกิ่งหลิวขมวดแน่นราวกับคิดไม่ตก

'เหตุใดจึงมาสู่ขอข้าเล่า?'

'หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องในคืนนั้น'

'นี่ ข้าอร่อยจนท่านอ๋องติดใจจนอยากจะกลับมากินซ้ำเลยหรือ?'

ดวงตาจิ้งจอกกลอกไปมาอย่างใช้ความคิด

'ไม่น่าจะเป็นไปได้ ถ้าติดใจก็น่าจะมาสู่ขอข้านานแล้วสิ...'

'แล้วเพราะอะไรกันล่ะ? โอ๊ย คิดไม่ออก...'

'เอาเป็นว่า ทำแบบนี้ คนสวยลำบากใจนะ'

ฉินเจียวเยี่ยนยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ใบหู พลางหยัดกายหลังตรง แล้วสางผมไปมาอย่างมีจริตจะก้าน

'เฮ้อ คนมันสวยอ่ะเนอะ ทั้งสวยทั้งอร่อย จะห้ามใจอย่างไรไหว'

'เข้าใจ ๆ '

เซียวชิงเฟิงเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อได้ยินเสียงความคิดที่หลงตัวเองของฉินเจียวเยี่ยนอย่างชัดเจน

เหตุผลที่เขาต้องการสู่ขอฉินเจียวเยี่ยน ประการแรกเป็นเพราะต้องการรับผิดชอบเรื่องราวรักหยกถนอมบุปผาในค่ำคืนนั้น อย่างไรก็ดี เขาได้พรากความบริสุทธิ์ของแม่นางในห้องหอไป แม้ว่า นางจะเป็นคนบังคับ ขู่เข็ญ และยินดียกให้ก็ตาม

ประการถัดมา เขาต้องการหาคำตอบปริศนาที่ว่า เหตุใดเขาจึงได้ยินเสียงความคิดของนางแต่เพียงผู้เดียว นอกจากนี้ ดูเหมือนฉินเจียวเยี่ยนจะล่วงรู้เหตุการณ์บางอย่างล่วงหน้าอีกด้วย